Aliaksandr Vasilevich

 

Aliaksandr Vasilevich is a businessman, owner of the Vondel/Hepta advertising agency and the “Ў” Gallery, which was formerly one of the main cultural centres in Belarus. He is also the co-founder of the online media Kyky.org and TheVillage Belarus. He was detained on 28 August 2020 by representatives of the Financial Investigation Department of the State Control Committee. His flat, office and the companies he manages were searched. Although he was charged on 4 September 2020, his lawyer was prohibited from disclosing information about the investigation, so the charges against him remain unknown.

image-bg-style-placeholder-one


He has two young daughters. Below are some of the stories he has been writing to his eldest daughter Adelia, who is eight years old. While in detention, his second daughter, Urshula (referred to as Ursh) was born. He hasn’t met her yet.

 

  • eng
  • rus
  • bel

 

Letter 1

Papa and the Penguin, or, How to Stay Sane In Prison


Papa was sitting in his cell, drinking coffee and eating chocolate cake. His friends had given him the cake, and it was delicious. And daddy simply loved coffee.
The door opened, and in walked Penguin, with a mattress in one hand and bag in the other. The door slammed shut behind him. Penguin looked exhausted, dishevelled. “Hello,” he said. “Hi, alright?” responded Papa, and he showed Penguin where to put his mattress and his belongings.
After having a drink of tea, Penguin sat down on his bed, and looked at Papa.
“How come you’re so relaxed, and not miserable? After all, you and I have had a bad run of luck. It was all fine, and now it’s terrible :(”
Papa smiled at the Penguin. “And if I didn’t ever get bad, how would you know when it was good? Unfortunate things happen. To everyone. Even in cartoons. To princesses and villains. To good people and bad people.”
Penguin looked even sadder.
“Sure, alright. But you’re not sad?”
Papa took a gulp of coffee and said: “What for? I’m here, in prison. I can’t change that, or have an influence on the situation. But I can choose to be sad or happy. I have power over myself. What would you choose - to be sad, or happy? Or at least calm.”
Penguin responded without thinking:
“Of course, I’d choose to be happy, or at least calm. But how?”
“Have you been happy before? Told jokes? Played? Read books? Chatted with your friends? Watchcartoons? Played games?”
“Yeah….” muttered Penguin.
“That’s how you stay cheerful, don’t let yourself be changed. Keep being just the way you like to be.”
“But I’m prison!”
“Yeah, so what? Right now, we’re sitting and having a chat. Right this second. Are you enjoying our conversation?”
“It’s better than thinking about how bad I feel. I’m enjoying it.”
“So you’re feeling okay now?”
“Uhhhhmmm. Probably, I guess, but later...”
“There isn’t a later! Think about now! Enjoy every moment. Look, here’s a low calorie biscuit.”
“It gets better!” Said Penguin, munching on the biscuit.
“And you can create even more little pleasures; think on them and concentrate on them,” said Daddy, as he took a biscuit himself. The last biscuit of the day.
“Do I have to eat biscuits all the time?” Penguin wondered. “Won’t I get fat? That’s bad.”
Daddy smiled. “Read, if you enjoy it. Get to know the people around you. Treat them the way you want to be treated. Make jokes. Write letters to your friends.”
“But I want to play on my iPad.”
“Well, you don’t have an iPad. So choose. Do you want to sit there all miserable, or would you prefer to read an interesting book?”
“A boooook!” shouted Penguin, as he flapped his wings.
“Here you go.” Daddy had gotten a book out from under his mattress.
Penguin read the title: Papa and Penguin!
The End of Chapter One.

Adelia, hi. If you liked this story, please draw the penguin :) I love you and miss you so much. Dad.

Image-bg-style-placeholder-two


Adelia's penguin that she drew for her Dad and generously shared with the campaign.

Letter 2

Penguin’s Wings

Wheezing, panting, grunting, groaning….
“Breathe in, breath out.” Penguin was doing rhythmic push-ups. His right wing and right leg were on the bed on the right; his left wing and left leg were on the bed on the left. As he breathed in, Penguin lowered himself below the second tier of the bunk beds, hovering at a height of just under two meters. He could see the grey and yellow wall of the cell, a reproduction of Kazimir’s Malevich’s ‘The Red Cavalry are Riding’, and a boring programme being shown on the TV. Penguin liked to work out on the second level of the bunk beds - the cell was cramped, with 12 prisoners aside from him in the room, which was slightly bigger than a child's room.
“200,” exhaled Penguin. “And tomorrow, I’ll do push-ups, and after that, bar work.”
“You’re doing a great job,” said Papa. “You’ll be the first jock-penguin :)”
“Fitonya!” the others joked.
During their assigned walking time, Penguin and Papa paced nonstop from wall to wall. To the guards above, they must have looked like zombies flailing around the little courtyard in desperation :) The cement walls are in bad condition, and there’s a lattice/grid overhead, and a few green leaves higher up along the walls. Sometimes good things can grow, even in cement.
“I wish I could make my wings big enough to fly,” Penguin said dreamily as they reached their ten-thousandth step. Daddy remained tactfully silent as a response. He turned his face up towards the sun’s rays which had made their way through the lattice/grid.
“I know I can’t fly. But I won’t crawl either.” Penguin continued.
“You’ll get better. And movement and improvement make life better,” answered Papa.
In the evening, lying on his bed before going to sleep, Papa decided to continue:
“It’s like with goodness and light. Darkness and boredom all around. But you’re doing something good. Even a little thing. Acts of kindness. And the light gets stronger. The world changes. Even if it’s not as quickly as everyone would like.”
“Is that how do you build a nest out of a bunch of tiny useless pebbles?” Penguin was asking clarification.
“Sort of :)” grunted Papa, and he fell asleep.
A few days later, a neighbour came up to Papa and Penguin, who were doing some intense push-ups, and panting heavily.
“Can I try?”
“Of course.”
The neighbour climbed up, and panting even more vigorously than Papa and Penguin, was only able to do 5 push-ups.
“Don’t worry, don’t give up! Try and do more, and you’ll be able to do even more than me.” Penguin tried to encourage his neighbour, who was bright red, and dripping with sweat.
After a couple of weeks, more than half the cell had started to join in on their workouts.
The neighbour, Papa and Penguin were drinking coffee.
The neighbour was chewing on an unsweetened, but still tasty biscuit, given to Papa by his mother-in-law. “I haven’t done anything in 10 years. And today I feel better. I wrote a letter to my son, telling him I’d started working out,” recounted the neighbour contentedly. “I should take up English too.”
The sadness seemed to clear a little. The bleak, wasted time was gone. But Penguin still couldn’t fly. Penguins can’t fly. Another month passed. Penguin’s term had been extended by two months. He climbed up the bunkbeds. “I’m going to do 300 push-ups,” he thought. And when half of his cellmates, who had been taking their turns to do their own push-ups with him, finally decided to rest, one of his new friends said: “I heard you want to fly. When we get out of here, you can come to me. I’ll teach you how to fly a glider. And then maybe you can learn to fly a plane. You’re a persistent guy.”


The end. 

Letter 3

The Penguin and the Frame

“What shall we have with our tea?” asked Penguin.
“Hmmm…. Biscuits or chocolate brownies?” asked Papa.
“What’s healthier?” asked Penguin, with a sigh, as he looked at his waist.
“Well, cookies are 10% unhealthy, and brownies are 90% healthy,” laughed Papa.
“Brownies, then!” His companion was decisive.
Papa let him enjoy the moment. And when Penguin reached for a second piece of brownie, he asked him: “Why did you choose the brownie?”
“It’s healthy!”
“Don’t you know that 10% unhealthy and 90% healthy mean the same thing?”
“Oops. How did that happen?”
“You fell for the framing effect, frame in English. It's an effect of formulation.Often our decision is a result not of what we want, what is correct, or what we like more, but how the question is asked.
“So what do we do, how do we not get caught in that trap?”
“Be careful and think :) So you don’t get manipulated.”
“Can I have a biscuit? I prefer them.”
“Of course, here you are. And I like brownies more.”
“And what are we having for lunch?”
“A salad. 100% healthy. :)”
“Great! I’m getting sick of these biscuits. :)”


The End.

Adelik, hi!
Check out the new story :) Have a great time celebrating your mum’s birthday. I love you and miss you a lot. Hugs! And give Ursh a hug too!

Dad

 

Letter 1

Папа и пингвин или как оставаться в нормальном настроении в тюрьме

Папа сидел в камере и пил кофе с шоколадным кейком. Кейк передали друзья, и он был очень вкусный. А кофе Папа просто любил.
Открылась дверь, и с матрасом в одной руке и сумкой в другой зашел Пингвин. Дверь с грохотом закрылась за ним. Пингвин выглядел растрепанным и уставшим. «Здравствуйте!». «Здоровенько!», — сказал Папа в ответ и показал Пингвину, куда положить матрас и вещи.
Попив чая, Пингвин сидел на своей кровати и смотрел на Папу.
— Почему ты спокойный, а не грустный? Ведь тебе и мне очень не повезло. Ведь было все хорошо, а теперь так плохо: (Папа улыбнулся Пингвину:
— А если бы не было плохо, откуда бы ты узнал, что было хорошо? Неприятности случаются. У всех. Даже в мультиках. У принцесс и злодеев. У хороших и плохих.
Пингвин стал еще более грустным.
— Конечно-конечно. Но ты не грустишь?
Папа сделал глоток кофе из ведерка и сказал:
— А зачем? Я же здесь, в тюрьме. Не могу это изменить или на это повлиять. Но могу быть грустным или веселым. Могу повлиять на себя самого. Ты вот что выберешь — тоску или веселье? Ну или хотя бы спокойное настроение.
Пингвин ответил, не задумываясь:
— Конечно, веселье, хотя бы спокойствие. Но как?
— Ты раньше был веселым? Шутил? Играл? Читал книжки? Болтал с друзьями? Смотрел мультики? Играл в игры?
— Даааааа, — зашумел Пингвин.
— Так оставайся веселым, не давай себя поменять. Оставайся таким, как ты себе нравишься.
— Но я ж в тюрьме?!
— Ну и что. Сейчас мы сидим и болтаем. В этот момент. Тебе нравится наш разговор?— Лучше, чем думать, как мне плохо. Нравится.
— Значит тебе сейчас уже хорошо?
— Ээээ. Наверное, но потом…
— Нет никакого потом. Сейчас! Получай удовольствие от каждого момента. Держи печеньку низкокалорийную.
— Стало еще лучше, — грызя печеньку сказал Пингвин.
— А ты можешь создать еще больше маленьких радостей, думать и концентрироваться на них, — сказал Папа и сам взял еще одну печеньку. — Последняя на сегодня.
— Мне все время есть печеньки, — удивился Пингвин? — Я же буду толстым. Это вредно.
Папа улыбнулся:
— Читай, если любишь. Знакомься и болтай с теми, кто рядом с тобой. Относись к ним так, как хочешь, чтобы относились к тебе. Шути. Напиши письмо друзьям.
— А я бы хотел поиграть на iPad.
— Но iPad нет. И ты выбирай: сидеть грустить или интересная книжка?
— Книжкаааа! — закричал и захлопал крыльями Пингвин.
— Держи.
И Папа из-под матраса своей кровати достал книжку.— «Папа и Пингвин»! — прочитал Пингвин название.

Конец. Ч. 1.

Аделя, привет. Если понравилась история, нарисуй, пожалуйста, пингвина :) Люблю тебя и очень скучаю! Папа.

 

 
Adelia's penguin that she drew for her Dad and generously shared with the campaign.

Letter 2

Крылья пингвина

-Фью-фууф
-фью-фуууф
-фью-фууууф

Вдох-выдох,- ритмично отжимался Пингвин. Правое крыло и правая лапка стояли на правой кровати, левое крыло и левая лапка - на левой. На вдохе Пингвин опускался ниже уровня второго яруса кроватей, зависая на высоте чуть меньше двух метров. Перед глазами мелькали серо-жёлтая стена камеры, репродукция Казимира Малевича «Скачет красная конница» и скучная программа на телике. Пингвин любил заниматься на втором уровне - в камере было тесно, 12 арестантов вместе с ним в комнате чуть больше детской.
-200, выдохнул Пингвин. - завтра - подтягивания, послезавтра - брусья.
- Круто ты за себя взялся, сказал Папа. Будешь первый пингвин-качок :)
- Фитоняшка, засмеялись остальные.
- На прогулке Пингвин и Папа безостановочно шагали от стены к стене. Для охранников сверху это выглядело будто по маленькому дворику мечутся от безысходности зомби :) Цементные корявые стены, решетка на небе и немного зелёных листочков наверху стен. Даже в цементе иногда что-то хорошее может вырасти.
- Вот бы накачать крылья, чтобы я мог летать, мечтательно сказал Пингвин на 10-й тысяче шагов. Папа в ответ деликатно промолчал. И подставил лицо лучам солнца, которые падали в виде решетки.
- Я понимаю, что не полечу, но ползать тоже не хочу, продолжил пингвин.
- Ты станешь лучше. А движение и развитие сделает жизнь радостнее, ответил Папа
Вечером, лёжа на кровати, перед сном, Папа решил продолжить:- Это как с добром и светом. Мрак и скучняк вокруг.  А ты делаешь что-то хорошее. Пусть немного. Добрые поступки. И света становится больше. Мир меняется. Пусть не так быстро как все хотят.
- Это как из мелкой ненужной гальки можно соорудить гнездо?: уточнил Пингвин.
- Вроде того :), хмыкнул Папа и вырубился.
Через несколько дней к тяжело пыхтевшим во время отжиманий Папе и Пингвину подошёл сосед. - Можно попробую? - Конечно. Сосед взобрался наверх и пыхтя ещё тяжелее смог сделать только 5 раз. - Ничего, не останавливайся, пробуй и делай ещё и будешь делать больше чем я, подбодрил красного и потного соседа Пингвин.  
Через пару недель занималось больше, чем половина камеры.
Сосед, Папа и Пингвин пили кофе.
Сосед грыз несладкую, но вкусную печеньку от Папиной тёщи. - Лет 10 ничем не занимался. А сейчас чувствую себя лучше. Сыну письмо написал, что спортом занялся, рассказывал довольный Сосед. - Надо ещё английским заняться.
Грусти стало меньше. Унылое, потерянное время исчезло. Но Пингвин не полетел. Не могут они летать. Прошёл ещё месяц. Пингвину подписали продленку ещё на два. Он полез на кровать, - Отожмусь раз 300, подумал он. И когда половина соседей, меняясь и по очереди отжимаясь вместе с ним, наконец решили отдохнуть, один из его новых друзей сказал: - Слышал ты хочешь летать. Выйдем отсюда, можешь на меня рассчитывать. Научу тебя летать на планере. А там может и на самолете научишься.
Ты упорный. 

Конец

Letter 3

Пингвин и рамки 

А что есть к чаю?- заинтересованно уточнил Пингвин?
Хм, печенье или шоколадный брауни?: отреагировал Папа  
А что полезнее?- со вздохом, посмотрев на свои бока, отозвался Пингвин.
Ну печенье на 10 процентов вредно, а брауни на 90% полезен, - засмеялся Папа
Брауни, конечно! - уверенно определился его собеседник.
Папа дал насладиться моментом. А когда Пингвин потянулся за вторым кусочком брауни, спросил: А почему ты выбрал брауни?
- Ну он же полезный!
- А тебе не кажется, что на 10% вредный и на 90% полезный - одно и то же.
- Ой. Как же так получилось?
- Ты поддался эффекту фрейминга, фрейм (frame)- рамка на английском. Он же эффект формулировки. Часто наше решение зависит не от того, что мы хотим, что правильно или что мы любим, а от того как задан вопрос.
- Что ж делать, как не попасться?
- Быть внимательным и думать :) Чтобы тобой не манипулировали.
- Можно мне печеньку, я их больше люблю.
- Конечно, держи. А мне больше брауни нравится.  
- А что у нас на обед?
- На 100% полезный салат :)
- Класс! Надоели эти печеньки :)

Конец

Аделик, привет! 

Лови новую историю :) Хорошо вам отметить мамин день рождения.
Люблю тебя и очень скучаю!
Обним! И Уршу передай обним!

Папа

 

Letter 1

Тата і Пінгвін ці як заставацца ў нармальным настроі ў турме

Тата сядзеў у камеры і піў каву з шакаладным кейкам. Кейк перадалі сябры, і ён быў вельмі смачны. А каву Тата проста любіў.
Адчыніліся дзверы, і з матрацам у адной руцэ і торбай у другой зайшоў Пінгвін. Дзверы з грукатам зачыніліся за ім. Пінгвін выглядаў растрапаным і стомленым. «Добры дзень!». «Здаровенька!», — сказаў Тата ў адказ і паказаў Пінгвіну, куды пакласці матрац і рэчы.
Папіўшы гарбаты, Пінгвін сядзеў на сваім ложку і глядзеў на Тату.
— Чаму ты спакойны, а не сумны? І табе і мне вельмі не пашанцавала. Бо было ўсё добра, а зараз так дрэнна : (
Тата ўсміхнуўся Пінгвіну:
— А калі б не было дрэнна, адкуль бы ты даведаўся, што было добра? Непрыемнасці здараюцца. Ва ўсіх. Нават у мультыках. У прынцэс і злыдняў. У добрых і дрэнных.
Пінгвін стаў яшчэ больш сумным.
— Вядома, вядома. Але ты не журышся?
Тата зрабіў глыток кавы з вядзерца і сказаў:
— А навошта? Я ж тут, у турме. Не магу гэта змяніць ці на гэта паўплываць. Але магу быць сумным ці вясёлым. Магу паўплываць на сябе самага. Ты вось што абярэш — нуду ці весялосць? Ну ці хаця б спакойны настрой.
Пінгвін адказаў, не задумваючыся:
— Вядома, весялосць, хаця б спакой. Але як?
— Ты раней быў вясёлым? Жартаваў? Гуляў? Чытаў кніжкі? Балбатаў з сябрамі? Глядзеў мультыкі? Гуляў у гульні?
— Даааааа, — зашумеў Пінгвін.
— Так заставайся вясёлым, не давай сябе памяняць. Заставайся такім, як ты сабе падабаешся.
— Але я ж у турме?!
— Ну і што. Цяпер мы сядзім і балбочам. У гэты момант. Табе падабаецца наша гутарка?
— Лепш, чым думаць, як мне дрэнна. Падабаецца.
— Значыць табе цяпер ужо добра?
— Ээээ. Пэўна што, але потым…
— Няма ніякага потым. Цяпер! Атрымвай задавальненне ад кожнага моманту. Трымай пячэнька нізкакаларыйнае.
— Стала яшчэ лепш, — грызучы пячэнька сказаў Пінгвін.
— А ты можаш стварыць яшчэ больш маленькіх радасцяў, думаць і канцэнтравацца на іх, — сказаў Тата і сам узяў яшчэ адно пячэнька. — Апошняя на сёння.
— Мне ўвесь час есці пячэнькі, — здзівіўся Пінгвін? — Я ж буду тоўстым. Гэта шкодна.
Тата ўсміхнуўся:
— Чытай, калі любіш. Знаёмся і балбачы з тымі, хто поруч з табой. Стаўся да іх так, як хочаш, каб ставіліся да цябе. Жартуй. Напішы ліст сябрам.
— А я б хацеў пагуляць на iPad.
— Але iPad няма. І ты абірай: сядзець журыцца ці цікавая кніжка?
— Кніжкаааа! — закрычаў і запляскаў крыламі Пінгвін.
— Трымай.
І Тата з-пад матраца свайго ложка дастаў кніжку.
— «Тата і Пінгвін»! — прачытаў Пінгвін назву.Канец. Ч. 1.

Адэля, прывітанне. Калі спадабалася гісторыя, намалюй, калі ласка, пінгвіна :) Кахаю цябе і вельмі нуджуся! Тата.

 

 

Adelia's penguin that she drew for her Dad and generously shared with the campaign.

Letter 2

Крылы пінгвіна

-Ф’ю-фууф

-ф’ю-фуууф

-ф’ю-фууууф

Удых-выдых,- рытмічна адціскаўся Пінгвін. Правае крыло і правая лапка стаялі на правым ложку, левае крыло і левая лапка - на левым. На ўдыху Пінгвін апускаўся ніжэй за узровень другога яруса ложкаў, завісаючы на вышыні крыху менш за два метры. Перад вачамі мільгалі шэра-жоўтая сцяна камеры, рэпрадукцыя Казіміра Малевіча «Скача чырвоная конніца» і нудная праграма па тэліку. Пінгвін любіў займацца на другім узроўні - у камеры было цесна, 12 арыштантаў разам з ім у пакоі ледзь больш за дзіцячы.

- 200, выдыхнуў Пінгвін. - заўтра - падцягванні, паслязаўтра - брусы.
- Крута ты за сябе ўзяўся, сказаў Тата. Будзеш першы пінгвін-качок :)
- Фітаняшка, засмяяліся іншыя.
- На шпацыры Пінгвін і Тата безупынку крочылі ад сцяны да сцяны. Для ахоўнікаў зверху гэта выглядала быццам па маленькім панадворку кідаюцца ад безвыходнасці зомбі :) Цэментавыя каструбаватыя сцены, рашотка на небе і няшмат зялёных лісточкаў наверсе сцен. Нават у цэменце часам нешта добрае можа вырасці.
- Вось бы напампаваць крылы, каб я мог лётаць, летуценна сказаў Пінгвін на 10-й тысячы крокаў. Тата ў адказ далікатна прамаўчаў. І падставіў твар праменям сонца, якія валіліся ў выглядзе рашоткі.
- Я разумею, што не палячу, але поўзаць таксама не хачу, працягнуў пінгвін.
- Ты станеш лепш. А рух і развіццё зробіць жыццё радасней, адказаў Тата
Ўвечар, лежачы на ложку, перад сном, Тата вырашыў працягнуць:- Гэта як з дабром і святлом. Змрок і нудняк вакол. А ты робіш нешта добрае. Хай трохі. Добрыя ўчынкі. І святла робіцца больш. Свет змяняецца. Хай не так хутка як усе хочуць.
- Гэта як з дробнай непатрэбнай галькі можна збудаваць гняздо?: удакладніў Пінгвін.
- Накшталт таго :), хмыкнуў Тата і высекся.
Праз некалькі дзён да цяжка пыхкаючых падчас адцісканняў Таты і Пінгвіна падышоў сусед. - Можна паспрабую? - Вядома. Сусед узлез наверх і пыхкаючы яшчэ цяжэй змог зрабіць толькі 5 разоў. - Нічога, не спыняйся, спрабуй і рабі яшчэ і будзеш рабіць больш чым я, падбадзёрыў чырвонага і потнага суседа Пінгвін.
Праз пару тыдняў займалася больш, чым палова камеры.
Сусед, Тата і Пінгвін пілі каву.
Сусед грыз несалодкую, але смачную пячэньку ад Татавай цешчы. - Гадоў 10 нічым не займаўся. А цяпер пачуваюся лепш. Сыну ліст напісаў, што спортам заняўся, расказваў задаволены Сусед. - Трэба яшчэ ангельскім заняцца.
Суму стала менш. Маркотны, страчаны час знік. Але Пінгвін не паляцеў. Не могуць яны лётаць. Прайшоў яшчэ месяц. Пінгвіну падпісалі падоўжанку яшчэ на два. Ён палез на ложак, - Адціснуся разоў 300, падумаў ён. І калі палова суседзяў, змяняючыся і па чарзе адціскаючыся разам з ім, нарэшце вырашылі адпачыць, адзін з яго новых сяброў сказаў: - Чуў ты хочаш лётаць. Выйдзем адгэтуль, можаш на мяне разлічваць. Навучу цябе лётаць на планэры. А там можа і на самалёце навучышся.

Ты зацяты.

Канец

 

Letter 3

Пінгвін і рамкі 

А што ёсць да гарбаты?- зацікаўлена ўдакладніў Пінгвін?
Хм, печыва ці шакаладны браўні?: адрэагаваў Тата
А што карысней?- з уздыхам, паглядзеўшы на свае бакі, адгукнуўся Пінгвін.
Ну печыва на 10 адсоткаў шкодна, а браўні на 90% карысны, - засмяяўся Тата
Браўні, вядома! - упэўнена вызначыўся яго суразмоўца.
Тата даў нацешыцца момантам. А калі Пінгвін пацягнуўся за другім кавалачкам браўні, спытаў: А чаму ты выбраў браўні?
- Ну ён жа карысны!
- А табе не здаецца, што на 10% шкодны і на 90% карысны - адно і тое ж.
- Вой. Як жа так атрымалася?
- Ты паддаўся эфекту фрэймінга, фрэйм (frame)- рамка па ангельску. Ён жа эфект фармулёўкі. Часта наш развязак залежыць не ад таго, што мы хочам, што слушна ці што мы любім, а ад таго як зададзена пытанне.
- Што ж рабіць, як не трапіцца?
- Можна мне пячэнька, я іх больш люблю.
- Вядома, трымай. А мне больш браўні падабаецца.
- А што ў нас на абед?
- На 100% карысная салата :)
- Клас! Надакучылі гэтыя пячэнькі :)

Канец

Адэлік, прывітанне! 

Лаві новую гісторыю :) Добра вам адзначыць мамчын дзень народзінаў.
Кахаю цябе і вельмі нуджуся!
Абдым! І Уршу перадай абдым!

Тата