Anastasya Mirontsava


Anastasya Mirontsava is a 25-year-old student and artist. She has been behind bars since 16 October 2020, when she was detained for having participated in the protests on the day of the presidential election, 10 August 2020. At her trial on 31 March 2021, she implored the court not to deprive her of her freedom any longer. She said: “I am guilty of trying to prevent the riot police from detaining people, but not in a gross violation of public order. I did not want to harm anyone, but only to help people who I thought were being detained for nothing.” She was subsequently sentenced to two years in prison. Anastasya’s older sister Victoria (known as Vika) was detained alongside her. She received a 2.5-year sentence.


According to Viasna Human Rights Centre, Anastasya had been one of the best students in her year at the Belarusian State Academy of Arts. However, she was expelled from the academy after she failed to sit her exams due to her imprisonment.


The five letters below were sent by Anastasya to her friend Dasha between November 2020 and April 2021. In the first letter, she mentions her little kitten “Archie”. Before she was detained, Anastasya adopted a stray pregnant cat from the street. She found homes for most of the kittens that were born, but she kept three cats: the mother, Mukha, and two kittens Antoshka and Archie, her favourite. She also has a blind cat, Whiskey, which she adopted several years ago. Now her mother takes care of her four cats.


In the third letter, she refers to “animals” she is expecting in the post, this is a reference to a postcard with animal images. In the fourth letter, Anastasya decides against describing the view from her cell in detail for fear that the prison authorities may block another of her letters.


Anastasya’s fifth letter is written the day after she was sentenced to two years in prison. She refers to her sister Vika, who is being detained separately from her, saying that she didn’t bother removing her personal items from her cell as she was so sure she would be returning there after the trial.   

                     Pictured above are Viktoriya and Anastasya.

  • eng
  • rus
  • bel


Letter 1

Hey Dasha! :) got your parcel! Thanks a lot! =)) Pens, felt-tip pens - awesome!

Socks are so fluffy!)

Give Andrei my thanks for the postcard, it's awesome! =)

I haven't received your letters.

I am in good condition. I'm fine. It is hard, of course, to be constantly in the same room with so many people... But you get used to everything...

But if the girls [cell mates] are good, the atmosphere in the cell is also good of course... I have to work through the worst scenarios - it's not fatal. I'll get over it.

But I realized here that I didn’t appreciate life, and trivial things like fresh air and clean water. The water is disgusting here! It itches my eyebrows, and it's impossible to just drink it!

The ability to go anywhere at any time and a hundred other little things... It seemed like I appreciated these things… I had a fucking great life and I didn't like it. I kept whining to myself.

If I were freed now, I'd go out and have the freedom I never had before. It's only when you lose something that you realize the value of what you've lost. That's true!

At the police department, when they arrested me, they took my backpack, my jacket, and the scarf you gave me. There's a chance I won’t get it back. They love to lose other peoples’ backpacks. It's too bad if that's the case... I really liked the scarf! =(

They can hold me for up to 3 months before the trial. I asked my mom to look for my notes, but I feel like there's no point in studying for exams. I'm more likely to be expelled...

Well, whatever! I’ve already learned how to draw. The only thing I really regret is that Archie, my little kitty, is growing up without me... And that all this trouble has come upon my mother. It's frustrating, too, to be dependent on others. Although I need to learn that too... To accept help and not feel like a burden.


Dash, thanks for the support! I wish I had received your letters, maybe more will come.

Give my best to everyone.

It can even be fun :)) All is well with me!

Love you! Hugs! :)))




Letter 2

#15 - take 2 - 24.12.20


The letter that I wrote you on the 19th was returned to me today – it didn't go through... Hope this one goes through and makes it to [you] by New Year's Eve.

Best wishes for the coming year! =) And sending you cards. I hope you like them! Don't let us being here, and everything else, dampen your mood! Have a fun, cozy, and buzzing new year! =)

We'll celebrate too. We couldn't buy cakes in the detention center shop. But it’s okay!

Recently we went to the big yard. There was a lot of snow. The girls were delighted and began to throw snowballs at each other. The attendant was fiddling with the door (he couldn’t close it), and he got hit [with a snowball] too. But he only smiled. =)

Then everyone began to make snowmen. Except for me... I was in a rotten mood, and the only way I came in contact with snow was to sit on it with a cigarette between my teeth.

And the snowmen turned out awesome! I got a notebook and pen, and I had time to draw them. I'm sending you the drawing now [see drawing below], but it's not the original. The original is on a piece of paper with squares, and it's very messy.

When we were leaving, the escort officer said we had won the contest.

Lately, for almost a year, I've been so tired of painting! Practically everything I did was such an effort. Rarely did I ever take on something with real gusto. How could I love [what I'm doing], if I get so much suffering and no pleasure? And it turned out to be very simple! =) You have to relax sometimes. I took a couple of months break from oil painting, and now I feel the heat. It all makes sense. :)

I thought I hated it.

But how cool it is to be an artist after all! =)

This is the second time in my life that I've had this realization - that I love being an artist! That it can't be taken away from me. It's me and it's mine! It's a cool feeling!

Before, when people asked me what I was doing, I would say that I was “kind of like an artist”, I was painting, learning... And now that "kind of" is gone.


Letters 3 and 4


Hee-hee =)

A postcard with space aliens came for me. I think it's a great reason to write =)

You said you already sent the animals =(... Hrm... not a single animal has arrived yet.

Now I got the seventh message from my you, number 26. It's sad that so many [letters] are lost, but happy that at least something is coming. (=

In case you didn't get my last letter, I started numbering again, because I’d lost track...

Yes, it's very beautiful outside! =)

And the barbed wire you can see outside the window has such cool icicles! (= I love them!!!

There's just no way to draw them...



Dasha, I miss oil painting so much. I've never felt like that before =). But I’ve never had such a long break from it. When I imagine not writing for a couple of years... it makes me afraid somehow....

Soon it will be spring... Flowers will bloom, leaves will sprout, grass will grow =). It will get nice and cozy. How quickly time flies!

It's just a little crazy in my head. Honestly, I don't expect spring or summer. It's always the same climate here. So I'm not even bothered by the cold or frost or snow. I wouldn't mind winter either. It's like it doesn't exist. Even though it's snowing outside the window. When the sun shines, it's so beautiful! I wish I could describe it but they’d probably block my letter again.

When I look long and hard at the icicles, on a clear sunny day, it seems as if I have never seen them before. It’s as if they are from another planet. Such bright ghosts. I've never looked at them that way, though.


Letter 5



Dashka, hi =)

Do not get too upset, please... I’m also a bit shocked by the judgement, of course. But I will not focus on it. It's pretty clear how rotten the courts are.

I want to support you all! To say that everything is normal... It's a pity that the letters can't reach us right now. After all, it’s now that our hearts are at their lowest. All of you and my mother... Of course, it hurts! So much money spent on lawyers... Lawsuits...

The court was not interested in what the lawyers said, nor what the witnesses said, nor the indisputable facts.

Vika, by the way, didn't even take the stuff from the cell to the storage room. There wasn’t a doubt in her mind that this would be the case. Maybe the appeal won’t make a difference. The good thing is that we have time to get it together. But in any case, they took into account the 6 months [I spent in pre-trial detention] and that is behind us.






Letter 1


Хэй, Даша!) получила твою передачу! Спасибо большое! =)) Ручки, флэмики - обалденные! 

Носки - пушка!)

 Передай Андрею спасибо за открытку, она крутая… Приятно, капец! =)

 Твои письма не получала…

 Состояние у меня ровное. Всё нормально. Тяжеловато, конечно, постоянно находиться в одном помещении с большим количеством человек… Но ко всему привыкаешь…

 Но девочки хорошие, атмосфера в камере, естественно, тоже… 

 Прорабатываю худшие сценарии - это не смертельно. Переживу!

 Зато здесь я поняла и осознала, насколько я не ценила жизнь и банальные вещи, такие как свежий воздух, чистая вода (здесь она отвратная! От неё брови чешутся, а пить просто так вообще невозможно!), возможность пойти куда угодно и когда угодно… И сотню других мелочей… Хотя казалось, что ценила… 

 И вообще, у меня была охрененная жизнь, а мне всё не нравилось… Всё ныла сама себе…

 Выйду - и получу свободу, которой у меня никогда не было. Только когда что-то теряешь, осознаёшь ценность потерянного. Действительно так! 

 В РУВД, когда меня задержали, забрали рюкзак с курткой и шарфиком, что ты мне подарила. Есть вероятность, что ко мне он не вернётся. Они любят терять чужие рюкзаки.. Очень жалко, если будет так… Шарфик мне очень нравился!.. =(

 До суда могут продержать до 3-х месяцев. Я просила маму поискать конспекты, но, чувствую, готовиться к экзаменам смысла нет. 

Да и скорее всего меня исключат…

 Ну и пох!…. Рисовать более-менее я научилась. Единственное, о чем я реально жалею, что Арчи, мой маленький котик, растёт без меня… И что на маму навалились все эти хлопоты. Неприятно, к тому же, зависить от других. Хотя этому мне тоже нужно поучиться… Принимать помощь и не чувствовать тяжести. 


 Даш, спасибо за поддержку! Жаль не получила твоих писем… Может придут ещё…

 Передавай всем привет!)

 Тут бывает даже весело)) Всё хорошо у меня! 

 Люблю!!! Обнимаю!)))




Letter 2

№15 дубль 2                                                                     24.12.20


Вернули сегодня письмо, которое я тебе писала 19-го. Не прошло… надеюсь, это пройдёт и успеет долететь до Нового года. 

 Поздравляю с наступающим! =) И отправляю вам открытки. Надеюсь, понравятся! То, что мы тут, и всё остальное пусть не ложится тенью на твоё настроение! Встреть новый год весело, уютно и кайфово! =)

Мы тоже отметим. Правда коржей в отоварке не оказалось. Тортик не слепим. Но не беда!

 Недавно ходили в большой дворик. Было очень много снега. Девочки были в восторге и стали забрасывать друг друга снежками. Провожающий возился с дверью (не получалось её закрыть), и ему тоже прилетело. Но он только улыбнулся. =)

 Потом все стали лепить снеговиков. Кроме меня… Было отвратное настроение, и единственное, как я контактировала со снегом, - растянулась на нём с сигаретой в зубах. 

 А снеговики получились обалденными! Мне подогнали тетрадку с ручкой, и я успела их нарисовать. Отправляю тебе рисунок. Но это не оригинал. Оригинал на листке в клеточку и очень корявый. 

 Когда уходили, провожающий сказал, что конкурс мы выиграли. 

 В последнее время, практически год, мне так надоело писать! Практически всё делала через силу. Редко за что-то бралась действительно с желанием. Казалось, люблю ли это вообще, если получаю столько страданий и никакого удовольствия? А оказалось всё очень просто! =) Нужно отдыхать иногда. Я вот отдохнула от маслица пару месяцев, и чувствую, с каким жаром на него наброшусь! Всё стало понятно =) 

 А уже казалось, что это ненавижу. 

 Но как всё таки круто быть художником! =)

 Это второй раз в жизни, когда ко мне пришло это осознание - как мне нравится быть художником! Что от меня  это не оторвать. Это я и моё! Это крутые ощущения! 

 Раньше, когда спрашивали, чем я занимаюсь, отвечала - типо художник, типо рисую, учусь…

 А сейчас это «типо» отвалилось.


Letters 3 and 4


 Хэ-эй! =)

 Ко мне прилетела открытка с космическими пришельцами. Считаю это отличный повод написать =) 

 Ты говоришь, что зверей уже наотправляла =(… Эх… ни одна животинка ещё не долетела. 

 Сейчас получается седьмую весточку от тетя получила, под номером 26. И печально, что столько куда-то затерялось, и радостно, что хоть что-то приходит. (=

 Если вдруг ты не получила моё прошлое письмо, я начала нумерацию заново, ибо потерялась…

 Да, на улице очень красиво! =)

 А на колючей проволоке, что видна за окном, такие крутые сосульки! (= Я от них балдею!!! 

 Только никак не нарисую…



 Даша, так по маслу скучаю. Никогда такого не было =). Но и перерывов таких также. Как представлю, что не буду писать пару лет… Стремно как-то…

 Скоро весна… Начнут распускаться цветочки, повылазят листочки, травка =). Станет хорошо и уютно. Как быстро летит время! 

 У меня в голове какой-то сбой. Честно, не жду ни весну, ни лето. Тут вечно один климат. Так что меня даже не достали ни холода, ни морозы, ни снег. Я бы и от зимы не отказалась. Её как будто нет. Хотя за окошком снег. Когда светит солнце, там так красиво! Жаль описать не могу. А-то опять вернут конверт. 

 Когда долго и внимательно вглядываюсь в сосульки, в ясный солнечный день, кажется, будто раньше вообще их не видела. Они как будто с другой планеты. Такие светлые призраки. Хотя так никогда на них и не смотрела.


Letter 5



Дашка, привет =)

 Не расстраивайся сильно, пожалуйста… Я, конечно, тоже слегка в шоке от такого откровенного судилища. Но не буду заострять на этом внимание. С тем, какие гнилые суды, итак всё понятно. 

 Так хочется вас всех поддержать! Сказать, что всё нормально… Жаль, что письма не могут долететь прямо сейчас. Ведь именно сейчас самое гаденькое на душе. У вас всех и у мамы… Конечно злость берет и обидно! Столько денег ушло на адвокатов… Иски…

 Но не имело значения, насколько хороши и правы адвокаты. Не слушали не их, не свидетелей, не факты. 

 Вика, кстати, даже вещи с камеры на склад не сдавала. У неё не было сомнений, что так всё и будет. Может аппеляшка ещё что изменит. Но как показывает практика, единственная от неё польза, что есть время собраться. Но в любом случае полгода срока уже позади.



Letter 1

Хэй, Даша!) атрымала тваю перадачу! Дзякуй вялікі! =)) Ручкі, флэмікі - ачмуральныя! 

Шкарпэткі - агонь!)

Перадай Андрэю дзякуй за паштоўку, яна крутая… Прыемна, капцы! =)

Тваіх лістоў не атрымлівала…

Стан у мяне роўны. Усё нармальна. Цяжкавата, вядома, увесь час знаходзіцца ў адным памяшканні з вялікай колькасцю людзей… Але да ўсяго прызвычайваешся…

Але дзяўчынкі добрыя, атмасфера ў камеры, натуральна, таксама… 

Прапрацоўваю горшыя сцэнары - гэта не смяротна. Перажыву!

Затое тут я зразумела і ўсвядоміла, наколькі я не шанавала жыцця і банальных рэчаў, такіх як свежае паветра, чыстая вада (тут яна гідкая! Ад яе бровы свярбяць, а піць проста зусім немагчыма!), магчымасць пайсці куды хочаш і калі хочаш… І сотню іншых дробязяў… Хоць здавалася, што шанавала… 

І наогул, у мяне было ачмурэннае жыццё, а мне ўсё не падабалася… Усё енчыла сама сабе…

Выйду - і атрымаю волю, якой у мяне ніколі не было. Толькі калі нешта губляеш, усведамляеш каштоўнасць страчанага. Сапраўды так! 

У РУУС, калі мяне затрымалі, забралі заплечнік з курткай і шалікам, што ты мне падарыла. Ёсць імавернасць, што да мяне ён не вернецца. Яны любяць губляць чужыя заплечнікі.. Вельмі шкада, калі будзе так… Шалік мне вельмі падабаўся!.. =(

Да суда могуць пратрымаць да 3-х месяцаў. Я прасіла маму пашукаць канспекты, але, адчуваю, рыхтавацца да экзаменаў сэнсу няма. 

Дый найхутчэй мяне выключаць…

Ну і пох!…. Маляваць больш-менш я навучылася. Адзінае, аб чым я рэальна шкадую, што Арчы, мой маленькі каток, расце без мяне… І што на маму наваліліся ўсе гэтыя клопаты. Непрыемна, да таго ж, залежыць ад іншых. Хоць гэтаму мне таксама трэба павучыцца… Прымаць дапамогу і не адчуваць цяжару. 


Даш, дзякуй за падтрымку! Шкада не атрымала тваіх лістоў… Можа прыйдуць яшчэ…

Перадавай усім прывітанне!)

Тут бывае нават весела)) Усё добра ў мяне! 

Люблю!!! Абдымаю!)))




Letter 2

№15 дубль 2                                                                                      24.12.20


Вярнулі сёння ліст, які я табе пісала 19-га. Не прайшло… спадзяюся, гэта пройдзе і паспее даляцець да Новага года. 

Віншую з надыходзячым! =) І дасылаю вам паштоўкі. Спадзяюся, спадабаюцца! Тое, што мы тут, і ўсё іншае хай не кладзецца ценем на твой настрой! Сустрэнь новы год весела, утульна і кайфова! =)

Мы таксама адзначым. Праўда каржоў у атаварцы не апынулася. Торціка не злепім. Але не бяда!

Нядаўна хадзілі ў вялікі панадворак. Было вельмі шмат снегу. Дзяўчаты былі ў захапленні і сталі закідваць адна адну снежкамі. Праважаты корпаўся з дзвярыма (не атрымлівалася іх зачыніць), і яму таксама прыляцела. Але ён толькі ўсміхнуўся. =)

Потым усе сталі ляпіць снегавікоў. Апроч мяне… Быў гідкі настрой, і адзінае, як я кантактавала са снегам, - расцягнулася на ім з цыгарэтай у зубах. 

А снегавікі атрымаліся ачмурэннымі! Мне падагналі сшытак з ручкай, і я паспела іх намаляваць. Дасылаю табе малюнак. Але гэта не арыгінал. Арыгінал на лістку ў клетачку і вельмі нязграбны. 

Калі ішлі, праважаты сказаў, што конкурс мы выйгралі. 

Апошнім часам, практычна год, мне так надакучыла пісаць! Практычна ўсё рабіла праз сілу. Рэдка за нешта бралася сапраўды з ахвотай. Здавалася, ці люблю гэта наогул, калі адчуваю столькі пакут і ніякага задавальнення? А апынулася ўсё вельмі проста! =) Трэба адпачываць часам.

 Я вось адпачыла ад алеечка пару месяцаў, і адчуваю, з якім жарам на яго накінуся! Усё стала зразумела =) 

А ўжо здавалася, што гэта ненавіджу. 

Але як усё ж ткі крута быць мастаком! =)

Гэта другі раз у жыцці, калі да мяне прыйшло гэта ўсведамленне - як мне падабаецца быць мастаком! Што ад мяне гэта не адарваць. Гэта я і маё! Гэта крутыя адчуванні! 

Раней, калі пыталі, чым я займаюся, адказвала - кшталту мастак, кшталту малюю, вучуся…

А цяпер гэта «кшталту» адвалілася.


Letters 3 and 4



Хэ-гэй! =)

Да мяне прыляцела паштоўка з касмічнымі прыхаднямі. Лічу гэта выдатнай нагодай напісаць =) 

Ты кажаш, што звярэй ужо надасылала =(… Эх… ніводная жывёлінка яшчэ не даляцела. 

Цяпер атрымліваецца сёмую вестачку ад цябе атрымала, пад нумарам 26. І сумна, што столькі кудысьці згубілася, і радасна, што хоць нешта прыходзіць. (=

Калі раптам ты не атрымала майго апошняга ліста, я пачала нумарацыю наноў, бо згубілася…

Так, на вуліцы вельмі прыгожа! =)

А на дроце, бачным з вакна, такія крутыя ледзяшы! (= Я ад іх вар’яцею!!! 

Толькі ніяк не намалюю…


Даша, так па алеі нуджуся. Ніколі такога не было =). Але і перапынкаў такіх таксама. Як уяўлю, што не буду пісаць пару гадоў… Стромна неяк…

Хутка вясна… Пачнуць распускацца кветачкі, павылазіць лісцейка, траўка =). Стане добра і ўтульна. Як хутка ляціць час! 

У мяне ў галаве нейкі збой. Шчыра, не чакаю ні вясны, ні лета. Тут увесь час аднолькавы клімат. Так што мяне нават не дасталі ні халады, ні маразы, ні снег. Я б і ад зімы не адмовілася. Яе як быццам няма. Хоць за акенцам снег. Калі свеціць сонца, там так прыгожа! Шкада апісаць не магу. Бо зноў вернуць канверт. 

Калі доўга і ўважліва ўглядаюся ў ледзяшы, у ясны сонечны дзень, здаецца, быццам раней зусім іх не бачыла. Яны як быццам з іншай планеты. Такія светлыя здані. Хоць так ніколі на іх і не глядзела.


Letter 5


Дашка, вітаю =)

Не журыся моцна, калі ласка… Я, вядома, таксама трохі ў шоку ад такога непрыхаванага судзілішча. Але не буду засяроджваць на гэтым увагу. З тым, якія гнілыя суды  усё зразумела. 

Так хочацца вас усіх падтрымаць! Сказаць, што ўсё нармальна… Шкада, што лісты не могуць даляцець проста зараз. Бо менавіта цяпер самае гадзенькае на душы. У вас усіх і ў мамы… Канешне злосць бярэ і крыўдна! Столькі грошай пайшло на адвакатаў… Позвы…

Але не мела значэння, наколькі добрыя і ці маюць рацыю адвакаты. Не слухалі ні іх, ні сведкаў, ні факты. 

Віка, дарэчы, нават рэчы з камеры на склад не здавала. У яе не было сумневаў, што так усё і будзе. Можа апеляшка яшчэ што зменіць. Але як паказвае практыка, адзіная ад яе карысць, што ёсць час сабрацца. Але ў любым выпадку паўгады тэрміна ўжо мінулі.