Andrei Aliaksandrau


Andrei Aliaksandrau is a journalist and human rights defender. He had been a media manager and deputy director of the Belarusian Private News Agency (BelaPAN), prior to his detention. In the 2010s, he lived and worked in the UK where he studied media management at the University of Westminster, before taking on roles at Index on Censorship and Article 19. Andrei was detained on 12 January 2021 alongside his partner, Irina Zlobina. He is being accused of financing the protests in Minsk by paying fines and reimbursing the costs for detention in temporary detention facilities for those detained during protests in Minsk. He has since been charged with high treason and, if convicted, could face up to 15 years in prison. He remains in pre-trial detention. The letter below was written by Andrei to his friend Tania at the end of September 2021. Andrei writes about the apparent absurdity of asking someone how they are when things are not going well for them, about social media, and about the books he’s been reading. He refers to the writings of Svetlana Alexievich, Hermann Hesse, Milan Kundera, Kazuo Ishiguro, and Haruki Murakami in a paragraph that he playfully refers to as a “column” called "Aliaksandrau Reads". When he writes “pardon the pun”, he is referring to how he has replaced “in conclusion” (В заключение) with “in custody” (В заключении). The reference to “Mazeikis” is possibly a reference to Lithuanian professor, Gintautas Mažeikis. Authenticity is a recurrent theme in his letter: he refers to “the authenticity of distress” in Hermann Hesse’s writing and to Milan Kundera’s novel Identity (which is known as Authenticity in Russian). He says he’s led a very “authentic” life this year thanks to his friends. At the end of his letter, he refers to words “with a very flexible meaning”, which also seems to be a reference to the word “authenticity”.

  • eng
  • rus
  • bel



Hello, Tania!

The tried-and-true scheme worked again: if you want a letter, write a letter. I just sent you a postcard with a bird, and immediately I got a letter from you! And on the same day as the letter from Oksana. Just a miracle day.

I wanted to write something like “glad you seem to have recovered a bit”. But then I thought that [would] sound strange now. It sounds like an American budget action film, in which a cop rushes up to another character, who’s clearly had enough, and asks: “Are you OK?” And this character has just been run over by a lorry, thrown out of a flying plane, or hit by a cannonball, and the character is lying there barely alive, bleeding cranberry jam. Everyone can see that he’s definitely not okay, but the character - enduring the pain - moans in response: “Yes, I’m fine”. What else can he say? Especially given how much of a rubber stamp the phrase “I’m fine” is :) That just occurred to me now... But I'm just being ironic ([asking how someone is] is about empathy, not a cure after all). Really, I hope you're more or less okay. At least, from what I understand, you’re very busy. It's usually a distraction.

I’m curious as to what social media looks like these days. Here's my ideal social network right now: emails. It's the Facebook of a healthy person! Real friends, smart and kind posts, cool pictures (sometimes whole insta-stories, and kittens - kittens!), interesting people are added as friends, no hating, reposts are enviable. It's a fairy tale. I wish everyone could have such social networks. However, the cost of promoting it is not small, but this is just a detail. The main thing is that in this form it would teach us to do good. Almost like books.

Books, I go on, yes. I'm glad Hesse stopped by. His essay is actually magical. In ten pages, the man manages to be so precise about so many important topics (not for nothing did he get an award, like our Alexievich). I was also hooked on many things in it, but perhaps most impressed by how simply and deeply he articulated the meaning of life - and “the authenticity of distress”, which can only lead to answers and solutions. And it was so fortunate as well that it almost overlaps with the utterly brilliant Kundera with an entire novel, Authenticity [Identity], and with Slowness at the same time. I read it (I recommend one-night books), digested it and reread it. It's so well written. You’ll enjoy the process. Slowness is also funny, plus there's an awesome theory about dancers and their “moral judo”, which reminded me a lot of Mazeikis, with scenes and arenas. All in all, Kundera has burst into my personal favourites (The Unbearable Lightness of Being is there from his youth, but it's all lovely). And an addition to the ranks of cool Japanese: I'm adding Kazuo Ishiguro to Murakami. Style and music. And while Murakami is blues, Ishiguro is light airy strings. And the blues too. I wonder if it’s a coincidence or if it's something about the Japanese. I'm still figuring it out.

That was our regular column "Aliaksandrau Reads" (by request of a regular audience) :) In custody [conclusion] - about the weather (pardon the pun). Autumn. Autumn is good (although people on your side of the fence are already complaining about the cold). New Year is coming soon. I wonder if Santa will appreciate the fact that I've been eating well and leading a proper lifestyle. Thanks to you, and other good people, my conscience is clear. And in front of Santa too. Wow, it sounds like a pretty good year. I think in terms of authenticity, it's one of the good ones. Just a few words with a very flexible meaning. :) What else is there to say? Healthy, [good] mindset, warm and relaxed. I hope you are in order on these points too, as are our dear mutual acquaintances. Greetings to all. I remember and love all of you. Keep writing.







Привет, Таня!

Снова сработала проверенная схема: хочешь получить письмо - напиши письмо. Только отправил тебе открытку с птичкой - тут же получил от тебя корреспонденцию! Да ещё в один день с письмом от Оксаны, просто чудо-день. Хотел написать тебе что-то вроде: рад, что ты, похоже, немного пришла в себя. Потом подумал, что все эти фразы сейчас звучат как-то странно. Похоже на американский бюджетный боевик, в котором бравый коп подскакивает к другому персонажу, которому явно досталось, с неизменным вопросом: «Are you OK?””» Причём персонаж этот только что переехало фурой, выбросило из летящего самолета или попало из гаубицы, персонаж валяется чуть живой, истекая клюквенным вареньем, и всем видно, что ему точно никакой не окей - но персонаж этот, превозмогая боль, стонет в ответ «Yes, I am fine». А что ещё ответить… Тем более, учитывая то, насколько резиновым оказывается смысловое наполнение фразы «Я в порядке». Как оказалось :) Про такое вот подумалось…

Но это я так, иронизирую (это же про эмпатию, а не про медицину, в конце концов). Правда надеюсь, что ты более-менее в порядке. По крайней мере, как я понял, вся в делах. Обычно это отвлекает. Прямо любопытно, как сейчас выглядят социальные сети. Вот у меня сейчас идеальная социальная сеть - это письма. Это просто Фейсбук здорового человека! Реальные френды, умные и добрые посты, классные картинки (иногда целые сториз, и котики, котики!), в друзья добавляются интересные люди, никакого хейта, репосты завидные. Сказка. Всем желаю таких социальных сетей. Стоимость продвижения, правда, немалая, но это уже детали. Главное, что в таком виде они учат нас добру. Почти как книги.

Книги я продолжаю, да. Рад, что Гессе зашёл. Эссе на самом деле волшебное. На десяти страницах человек умудрился так точно сказать про столько важных тем (не зря ему дали премию, как нашей Алексиевич, толково). Меня там тоже много чего зацепило, но, пожалуй, больше всего впечатлило то, как просто и глубоко сформулированно про смысл жизни - и про «подлинность беды», которая только и может вести к ответам и решениям. И так удачно, что практически поверх лёг совершенно гениальный Кундера с целым романом «Подлинность» и с «Неспешностью» заодно. Прочитал (рекомендую книжки на одну ночь), «переварил» - и перечитал заново, так хорошо написано, получаешь удовольствие от процесса. «Неспешность» ещё и смешная; плюс там обалденная теория про плясунов и их «моральное дзюдо», очень мне напомнила Мажейкиса, со сценами и аренами. В общем, Кундера ворвался в мой личный топ (его «Невыносимая легкость бытия» там с юности, но он весь прекрасен). И прибавление в ряду классных японцев: к Мураками добавляю Кадзуо Исигуро. Стиль и музыка. И если Мураками - это блюз, то Исигуро - легкие воздушные струнные. И блюз тоже. Даже интересно, так совпало или это что-то про японцев. Пока разбираюсь.

Это была наша традиционная рубрика «Александров почитал» (по просьбам постоянной аудитории) :) В заключении - о погоде (простите за каламбур). Осень. Осень - хорошо (хотя с Вашей стороны забора уже жалуются на холод). И вообще скоро Новый год. Интересно, оценит ли Дед Мороз то, что я хорошо кушал и вёл правильный образ жизни? За это спасибо тебе и остальным добрым людям - благодаря вам моя совесть чиста. И перед Дедом Морозом тоже. Надо же. Звучит прямо как будто неплохой год. Я вот думаю, что с точки зрения подлинности - один из самых удачных. Ещё пара слов с очень гибким смысловым наполнением. :) Что ещё рассказать? Здоров, настрой на месте, в тепле и спокойствии. Надеюсь, у тебя по этим пунктам тоже порядок, как и у дорогих нам общих знакомых. Всем приветы. Всех помню и люблю. Пишем дальше.






Вітаю, Таня!

Ізноў спрацавала правераная схема: хочаш атрымаць ліст - напішы ліст. Толькі адправіў табе паштоўку з птушачкай - тут жа атрымаў ад цябе карэспандэнцыю! Ды яшчэ ў адзін дзень з лістом ад Аксаны, проста дзіва-дзень. Хацеў напісаць табе нешта накшталт: рады, што ты, здаецца, трохі ачуняла. Потым падумаў, што ўсе гэтыя фразы цяпер гучаць неяк дзіўна. Падобна да амерыканскага бюджэтнага баявіка, у якім адважны коп падскоквае да іншага персанажа, якому відавочна дасталася, з нязменным пытаннем: «Are you OK?””» Пры тым персанаж гэты толькі што пераехала фурай, выкінула з самалёта які ляціць ці трапіла з гаўбіцы, персанаж ляжыць ледзь жывы, сцякаючы журавінавым сочывам, і ўсім бачна, што яму дакладна ніякі не акей - але персанаж гэты, пераадольваючы боль, стогне ў адказ «Yes, I am fine». А што яшчэ адказаць… Тым больш, улічваючы тое, наколькі гумовым апынаецца сэнсавы змест фразы «Я ў парадку». Як апынулася :) Пра такое вось падумалася… Але гэта я так, іранізую (гэта ж пра эмпатыю, а не пра медыцыну, урэшце). Праўда спадзяюся, што ты больш-менш ў парадку. Прынамсі, як я зразумеў, уся ў справах. Звычайна гэта адцягвае ўвагу. Вельмі цікава, як цяпер выглядаюць сацыяльныя сеткі. Вось у мяне цяпер ідэальная сацыяльная сетка - гэта лісты. Гэта проста Фэйсбук здаровага чалавека! Рэальныя фрэнды, разумныя і добрыя пасты, класныя малюнкі (часам цэлыя сторыз, і коцікі, коцік!), у сябры дадаюцца цікавыя людзі, ніякага хэйту, рэпосты зайздросныя. Казка. Усім жадаю такіх сацыяльных сетак. Кошт прасоўвання, праўда, немалы, але гэта ужо дэталі. Галоўнае, што ў такім выглядзе яны вучаць нас дабру. Амаль як кнігі. Кнігі я працягваю, так. Рады, што Гесэ зайшоў. Эсэ насамрэч чароўнае. На дзесяці старонках чалавек умудрыўся так дакладна сказаць пра столькі важных тэм (нездарма яму далі прэмію, як нашай Алексіевіч, слушна). Мяне там таксама шмат чаго зачапіла, але, мабыць, больш за ўсё ўразіла тое, як проста і глыбока сфармулявана пра сэнс жыцця - і пра «сапраўднасць бяды», якая толькі і можа весці да адказаў і рашэнняў. І так удала, што лёг практычна па-над зусім геніяльны Кундэра з цэлым раманам «Сапраўднасць» і з «Няспешнасцю» разам. Прачытаў (рэкамендую кніжкі на адну ноч), «пераварыў» - і перачытаў наноў, так добра напісана, атрымліваеш асалоду ад працэсу. «Няспешнасць» яшчэ і смешная; плюс там ачмуральная тэорыя пра танцораў і іх «маральнае дзюдо», вельмі мне нагадала Мажэйкіса, са сцэнамі і арэнамі. Увогуле, Кундэра ўварваўся ў мой асабісты топ (яго «Невыносная лёгкасць быцця» там з юнацкасці, але ён увесь вельмі прыгожы). І прыбытак у шэрагу класных японцаў: да Муракамі дадаю Кадзуа Ісігура. Стыль і музыка. І калі Муракамі - гэта блюз, то Ісігура - лёгкія паветраныя струнныя. І блюз таксама. Нават цікава, так супала ці гэта нешта пра японцаў. Пакуль разбіраюся. Гэта была наша традыцыйная рубрыка «Аляксандраў пачытаў» (па просьбах нязменнай аўдыторыі) :) У заключэнні - пра надвор'е (прабачце за каламбур). Восень. Восень - добра (хоць з Вашага боку плота ўжо скардзяцца на холад). І зусім хутка Новы год. Цікава, ці ацэніць Дзед Мароз тое, што я добра еў і вёў слушны лад жыцця? За гэта дзякуй табе і іншым добрым людзям - дзякуючы вам маё сумленне чыстае. І перад Дзедам Марозам таксама. Трэба ж. Гучыць быццам нядрэнны год. Я вось думаю, што з пункту гледжання сапраўднасці - адзін з самых удалых. Яшчэ колькі словаў з вельмі гнуткім сэнсавым напаўненнем. :) Што яшчэ расказаць? Здаровы, настрой на месцы, у цяпле і спакоі. Спадзяюся, у цябе па гэтых пунктах таксама парадак, як і ў дарагіх нам агульных знаёмых. Усім прывітанні. Усіх помню і люблю. Пішам далей.