Hanna Vishniak


Hanna Vishniak is a volunteer with Telegram channel "Drivers-97". The channel, which has five thousand subscribers, was initially set up to facilitate communication that would help bring people and resources where they were needed. Hanna was detained on 28 October 2020 and held in pre-trial detention in Minsk. On 4 June 2021, she was convicted of “organising and preparing activities that grossly violate public order” and sentenced to 2.5 years in prison. She was then taken to a “correctional colony” in Gomel in south-eastern Belarus.

Below are two letters from Hanna to her pen pal, Elena. Hanna is responding to questions and issues raised in Elena’s letters, so she covers a wide-range of topics. In the first letter, Elena refers to the image of the pink and blue cat that she drew. It is clear, especially from her post-script which she writes the day after, that she is trying to stay positive. Her sign-off line, “we’ll touch the stars”, is likely a reference to the Belarusian band Akute’s song Happiness (Шчасце).

In the second letter, Hanna says she cannot write everything that she would like to – because there is so much to write, but also because her letters would be censored. She compares her cold cell to a mountain canyon, presumably to convey how narrow and cold it is. She says that the outside space she has access to is the same as her cell, just without a roof. Like Ihnat Sidorchyk, she refers to the iron bars on the windows as “eyelashes”. It is unclear what exactly she is referring to when she says she wishes “it didn’t happen” in response to Elena’s question about the radio. It is also unclear who Chkalovsky is, but it seems that they sent her crayons, which were confiscated by the prison officers.

Her reference to "the art of saying WE" seems to be an emphasis on the need for solidarity and being considerate to others. When she refers to “the people who come here on purpose”, it is likely that she is referring to marginalized groups, for whom being in prison at least guarantees food and a roof over their heads. She signs both letters with her nickname, Anya.

  • eng
  • rus
  • bel


Letter 1:


I arrived after the sentence [was handed down] and drew this! I took the 2 year and 6 months sentence with pride! And a smile! It was expected!

And so... Eight hours passed and... Well, anyway, the sedatives began to let up. And it started to sink in... it wasn't a dream... I really do feel like...two years and six months. Correctional. General population colony...

Uh... This is not a happy letter... Maybe over the weekend I'll write something more and put it in the envelope... But I'm not in the mood yet. Not just because of the sentence [I received], but from realising how many opportunities I'm missing out on: gorgeous sunsets on the beach, studies, development, work, life, travel, society...

Today, it's only been 7 months and 7 days [since my detention]...

And already such a transformation of personality... It scares me... I am worried about how I will adapt and how to facilitate it now??? Or rather not to facilitate, but to make it as effective and fulfilling as possible. And although there is no magic pill, there must be some guiding principles...


P.S. Still, as sad as it is, I'm glad to be able to [be here], at least for a short time, to talk to the people in here. I'm sure it will be an interesting experience for me, sociologically and in order to appreciate the simple things!

We’ll touch the stars!

Your Anya Vishniak

Letter 2

Today 11.06.21

Reply to your letter dated 03.06.21

Hello Elena!

I just received your letter and am writing a reply at once, even though [I must wait the] whole weekend still before I can send it!!! I prefer to answer immediately, to convey the energy and joy from the received letter! Any letter, card, parcel here is what I/we live for! It doesn't matter what's written or how much, it can be any little thing - just to lift the spirits!

And your letters are awesome in my info-vacuum :) Thanks for the update! I understand everything that's going on, and if I may say so, sometimes much more... There's a life of its own here too! And all the things I would like to tell you in a letter would not fit. Neither will everything from your side!

Fortunately, I often see the lawyer and manage to keep abreast of everything, not "online" but still!

It's not easy to write about everyday life, given the censorship... and I don't mean of obscenities... I'll try. I used to love camping in the woods in tents. When you sleep in nature with three layers of clothing and a sleeping bag. I’d give a lot to have that thrill now...! Ah stop... I have nothing [to give] :) Anyway, the experience of camping has come in handy for me. For example, I sleep under a blanket at night, tucking the ends and edges under the mattress - creating a "cocoon" or a kind of sleeping bag to keep warm and hide from the draft and from a lamp that stabs me in the eyes with light. The main thing is not to lean against icy walls – [the cell is] like a mountain canyon, it's stuffy in the small room. One night I pressed my back against a rock and voilà - I've been coughing for the third week straight, but that's okay, I’m almost over it, it's my own fault :) You really miss the open spaces when you can stare into the distance... Not to mention the beauty, greenery, sunsets, etc. that you see in the wild, but back then it was commonplace...

This is the principle of "limitation", the range of my gaze is three metres. Fortunately for me, my cell is on the [south] side, and daylight shines through the “eyelashes” of the iron bars. And sometimes you can see the sun's rays - through the stripes of bars they create on the wall like stripes of guitar strings, you can move them with your fingers in a very funny way - it's like the shadows play on the strings :) Awesome! What's missing is socialising and interacting with people. Most of the people here are terribly "empty", there's nothing to talk about, and that's what drives me nuts ... Because I communicate with people who are interesting, from whom you can get something of your intellect, develop your horizons, I guess that's why every visit from the lawyer is like a breath of air for me and an opportunity to spend at least an hour talking to a human being who is fulfilled! Someone who is terribly interesting, as it seems to me here, any person of free will is a treasure trove of lively thoughts, and for me even a little communication helps me feel like a human being! The appeal - yes, I'm writing it, it's likely to be a new trial.

I used to read [William Somerset] Maugham, [Haruki] Murakami and other serious books, then the classics, and now I'm asking the library for an explanatory dictionary and a spelling dictionary :) The brain is being purged, and cannot remember the words of my favourite songs, poems, or even the names of my favourite actors...

Well, no, I don't read in the Belarusian language, as there’s nothing, though I speak it perfectly - I like to hear and communicate. But not to write ... Here I met girls who are trying to speak to each other in Belarusian, but it comes out very prim and Russian-sounding, and the clucking and sucking makes it sound arrogant or pretentious. In short, it stings. I hope these girls - by the way, incredibly interesting, with developed thinking - will go home on appeal and, of course, correct their pronunciation and enrich their vocabulary.

Your question about the radio - oh, I wish it hadn't happened. And just then they brought a parcel from Chkalovsky, hehe, funny! The 24 wax crayons were taken away to the warehouse. Disappointing, it's great to colour with them, they get a glossy surface :) As for food, well, I don't eat the food here at all... I eat my parents' food. Cereals: rice, oatmeal, buckwheat; mashed potatoes; nuts; dried fruits. Shawarma and burgers (sausage, cheese, pastrami, tomatoes, cucumbers, herbs). Of all the goodies, I am most happy with fresh pastries, especially "sochnik" – with its [cottage cheese] stuffing :) Since 1 April we have boiled eggs on Tuesdays and Thursday mornings. Previously, we had porridge with milk but now it’s with water and flour - it is nourishing but I don't eat it. It’s rice porridge on Thursday mornings - I do [eat it] now. I'm addicted to chocolate, coffee and other sweets. Although I used not eat any sweets at all, now, apparently, in the absence of dairy, protein, and vitamin D, the body replaces them with sweets. No, I haven't gained weight, all my 50 kg are still there. Only my body has, of course, lost muscle mass. I do sports and yoga. Walking in the fresh air is the same as the canyon [cell], but with an open top. And since there's not much space, we take turns exercising: one day one girl does squats, push-ups, etc., another day someone else does.

Well... :( It was not fun, but you get used to everything, I take it with humour. I don't get depressed at all. On the contrary, it's a great experience! To develop thinking and listen to your own thoughts. It's not boring to be by yourself, it's even more interesting to be alone with yourself! And experiencing such solitude needs practice from time to time :)

I don't go on "diets" anymore - they wash calcium out of the body, and taking vitamin tablets is useless in the absence of sunshine and natural vitamin D.

In a much greater sense, I understand and practice "the art of saying WE" - not just talking but doing... now I'll explain. There are people […] who occupy the entire space, which is very uncomfortable for others in this environment, 24/7 the same faces in a confined space. It is important to be invisible to others so as not to disturb. I have studied sociology of influences and psychology, so it hasn’t been difficult for me to put it into practice and to explain it to others who are self-aware. But I had one little trip to the rooms here, and those in neighbouring ones don’t really listen to each other or try to be understanding... as if... Anyway, I mean the people who come here on purpose like in a hostel :) Well, maybe I'll write later, if this letter reaches you, Elena. I wrote down the [tracking] number on the red [first class] envelope just in case...

I will be very glad to receive a colouring book of Disney characters: Little Mermaid, Rapunzel, Cinderella, Mickey Mouse or something else. :)

Thanks for the Wings of Support!

See you soon...

Your Anya Vishniak 




Письмо первое:


Только после приговора приехала и вот так нарисовала! Приговор 2,6 восприняла с гордостью! И улыбкой! Был ожидаем!

И вот… Прошло часов восемь и… Ну, в общем, успокоительные начали отпускать. А до меня стало доходить… 

...это не сон…

мне и правда походу

два года и шесть мес. Исправ. Колонии Общего режима…

Эх… Вот такое не радостное письмо… Может, за выходные ещё напишу и вложу в конверт… Но пока настроения совсем нет. И больше не от приговора, а от осознания того, как много возможностей я упускаю, начиная от шикарных закатов на берегу и до учёбы, развития, работы — дела жизни, путешествий, социума…  

Сегодня только 7 мес и 7 дней прошло… 

А уже такааая трансформация личности… Меня это пугает… Волнуют моменты будущей адаптации и как это облегчить уже сейчас??? Точнее не облегчить, а сделать максимально эффективной и насыщенной. И хоть общей таблетки такой нет, наверняка есть какой-то принцип или поверхностная схема… 


P.S. И всё-таки как бы грустно ни было, я рада возможности посетить ИК хотя бы на короткий срок, для общения с людьми там. Уверена, это будет интересный опыт мне как для изучения социологии, так и для того, чтобы ценить простые вещи! 

Мы дакранемся да зор! 

Ваша Аня Вишняк  

Письмо два:

Сегодня 11.06.21

Здравствуйте, Елена! 

Ответ на ваше письмо от 03.06.21 

Только получила ваше письмо, и сразу пишу ответ, хоть и до отправки ещё целые выходные!!! Предпочитаю отвечать сразу, чтобы в строках передать энергетику радости от полученного письма! Любое письмо, открытка, посылочка, передача здесь — то, чем я/мы живём! Неважно, что написано и как много, а в посылке-передаче может быть любая мелочь — просто поднять настроение! 

А ваши письма просто супер, в моём-то инфо-вакууме :) Спасибо за новости! Я прекрасно понимаю всё происходящее, и если можно так выразиться, то в некоторых моментах гораздо глубже… Здесь тоже есть своя жизнь! И в письме всё то, что мне хотелось бы рассказать, не поместится. Так же, как и всё с вашей стороны!


Благо, я часто вижусь с защитником, и удаётся быть в курсе всего, не “онлайн”, но всё же! 


Про быт написать непросто, с учётом цензуры… И я не про маты… Попробую. Я раньше любила кемпинги в лесу с палатками. Когда спишь как дикий в трехслойной одежде и в спальнике, но на природе, и за этот кайф я бы сейчас многое отдала!... А стоп… У меня нет ничё :) В общем, опыт походов мне пригодился. Например, на ночь сплю под одеялом, заправив концы и края под матрац — создав “кокон” или этакий эффект спального мешка для сохранения тепла и скрытия с головой от лампы, что в глаза режет светом, и от сквозняка. Главное это не прислоняться к стенам ледяным — а-ля ущелье в горах, в маленьком помещении душно, а ночью ненароком к скале прижался спиной, и вуаля — я третью неделю с кашлем, но это ничего, почти вылечила уже, сама виновата :) Здесь очень скучаешь по простору, когда взгляд можно устремить вдаль… Не говоря уже про красоту, зелень, закаты и т.д., что видишь на воле, но тогда это было обыденностью…

В этом и заключается принцип “ограничения”, дальность взора — три метра. Благо, мне ещё повезло, камера на светлой стороне, и дневной свет пробивается через железные жалюзи “реснички”. А иногда видно солнца лучи — они через полоски жалюзей создают солнечными лучами на стене как полосы гитарных струн, их очень забавно можно перебирать пальцами — эффект будто тени играют на струнах :) Обалденно! Ещё безумно не хватает социума и общения с людьми. Большинство ведь здесь жутко “пусты”, пообщаться не о чем, и это то основное, что сводит меня с ума… Поскольку я общалась с людьми интересными, от которых можно что-то взять в плане интеллекта, развивать свой кругозор, наверное, поэтому каждый приход защитника — для меня как глоток воздуха и возможность хотя бы час пообщаться с Человеком наполненным! Человеком жутко интересным, как мне здесь кажется, любой человек с воли — уже кладезь живых мыслей, и для меня хоть чутка общения помогает чувствовать себя человеком! Апелляшку — да, пишу, скорее всего, будет новое судопроизводство. 

Читала раньше Моэма, Мураками и др. серьёзную литературу, потом классику, теперь же я прошу в библиотеке толковый и орфографический словари :) Мозг очищается, и уже не помнишь ни слов любимых песен, ни стихов, ни даже фамилий любимых актёров театра… 

Ну, а на бел.мове — нет, я не читаю, нечего, хотя идеально владею — люблю слышать и общаться. Но не писать… Здесь я встречала девочек, которые нелепо пытаются говорить между собой на бел., но получается оч чопорно и руссопроизносимо, а цокание и сокание создаёт ощущение пафоса. Короче, режет слух. Надеюсь, эти девочки — кстати, невероятно интересные, с развитым мышлением — всё же по апелляции пойдут домой и, конечно, исправят произношение и пополнят словарный запас.  

Ваш вопрос про радио — ой, лучше б его не было. И на этом моменте принесли посылку от Чкаловских, хе-хе, забавно! Восковые мелки 24 шт изъяли на склад. Расстроило, ими оч классно раскрашивать, получается глянцевая поверхность :) По еде, ну-с, местное меню я не употребляю от слова “совсем”... Питаюсь передачами родителей. Хлопья: рис, овсянка, гречневые; порошковое пюре; орехи; сухофрукты. Шаурма и бутеры (колбаса, сыр, бастурма, помидоры, огурцы, зелень), из вкусностей больше всего радуют свежие булочки, особенно “сочники” — начинка их :) С 1 апреля по вторникам и четвергам утром дают варёное яйцо, раньше была четверговская утренняя пшённая каша на молоке, сейчас она на воде с мукой — сытно, но я не ем, рисовая каша по четвергам утром сейчас — ем. Подсела на шоколад, кофе и другие сладости. Хотя раньше я сладкое не ела вообще, сейчас, видимо, в отсутствие молочки, белка и др., витамина D — организм заменяет сладким. Нет, я не поправилась, все мои 50 кг остались. Только тело, конечно, потеряло мышечную массу. Занимаюсь спортом и йогой. Прогулка на свежем воздухе — это то же ущелье горы, но с открытым верхом. И так как пространства мало, то и треня у нас по очереди: один день одна девочка приседает, отжимается и т.д., другой день другая.

Ну вот… :( Получилось не весело, хотя на самом деле ко всему привыкаешь, я отношусь к этому с юмором. И совершенно не впадаю в депрэсняк. Наоборот, это классный опыт! Развить мышление и слушать свои мысли. Самой с собой не скучно, бывает даже интереснее здесь быть наедине с собой! А опыт такого одиночества периодически практикую :) 

На “диетах” я больше не сижу — из организма в этом случае вымывается кальций, а витамины из таблеток тщетно принимать в отсутствие солнышка — природного витамина D. 

Ещё в гораздо большем смысле понимаю и практикую “искусство говорить МЫ” — не просто говорить, но и делать… Сча поясню. Есть люди (люди-пространство), которые собой занимают всё пространство, что другим очень неудобно в здешних условиях, 24/7 одни и те же лица в замкнутом помещении. Важно уметь быть незаметным для других, чтобы не мешать, и, посколько я изучала социологию влияний, психологию, мне как самой вести себя, так и пояснить другим это не составило труда, находясь уже сейчас с грамотными людьми. А вот было у меня одно небольшое путешествие по комнатам здесь, так вот соседи там не то чтоб слушать и с пониманием относиться к другим… А как бэ… Короче, я про такой сорт людей, которые сюда попадают намеренно, как в отель :) Ну, ещё, может, напишу позже, если это письмо вам, Елена, дойдёт. Номер с красного конверта я переписала на всякий случай…  

Буду очень рада в письмах по одному рисунку раскраски из диснеевских героев: Русалка, Рапунцель, Золушка, Микки Маусы какие-нить др. :)

Спасибо за Крылья поддержки!

До скорых…

Ваша Аня Вишняк  ❤ 



Письмо первое:


Толькі пасля прысуду прыехала і вось так намалявала! Прысуд 2,6 успрыняла з гонарам! І ўсмешкай! Быў чаканы!  

І вось… Прайшло гадзін восем і… Ну, увогуле, заспакаяльныя пачалі адпускаць. А да мяне стала даходзіць… 

...гэта не сон…

Мне сапраўды паходу

два гады і шэсць мес. Папраўчай. Калоніі. Агульнага рэжыму…

Эх… Вось такі не радасны ліст… Можа, за выходныя яшчэ напішу і пакладу ў канверт… Але пакуль настрою зусім няма. І больш не ад прысуду, а ад усведамлення таго, як шмат магчымасцяў я губляю, пачынаючы ад шыкоўных заходаў на беразе і да навучання, развіцця, працы — справы жыцця, падарожжаў, соцыуму…  

Сёння толькі 7 мес і 7 дзён прайшло…

А ўжо такааая трансфармацыя асобы… Мяне гэта палохае… Хвалююць моманты будучай адаптацыі і як яе палегчыць ужо цяпер??? Дакладней не палегчыць, а зрабіць максімальна эфектыўнай і насычанай. І хоць агульнай таблеткі такой няма, пэўна ёсць нейкі прынцып ці паверхневая схема…  


P.S. І ўсё ж такі, як бы сумна ні было, я радая магчымасці наведаць ПК хаця б на кароткі тэрмін, для камунікавання з людзьмі там. Упэўнена, гэта будзе цікавы досвед мне як для вывучэння сацыялогіі, гэтак і для таго, каб шанаваць простыя рэчы! 

Мы дакранемся дa зор! 

Ваша Аня Вішняк ❤ 


Письмо два:

Сёння 11.06.21

Вітаю, Алена! 

Адказ на ваш ліст ад 03.06.21 

Толькі атрымала ваш ліст, і адразу пішу адказ, хоць і да адпраўлення яшчэ цэлыя выходныя!!! Аддаю перавагу адказваць адразу, каб у радках перадаць энeргетыку радасці ад атрыманага ліста! Кожны ліст, паштоўка, пасылачка, перадача тут — тое, чым я/мы жывем! Няважна, што напісана і як шмат, а ў пасылцы-перадачы можа быць любая дробязь — проста падняць настрой! 

А вашы лісты проста супер, у маім інфа-вакууме :) Дзякуй за навіны! Я выдатна разумею ўсё, што адбываецца, і калі можна так выказацца, то ў некаторых момантах значна глыбей… Тут таксама ёсць сваё жыццё! І ў лісце ўсё тое, што мне хацелася б расказаць, не змесціцца. Гэтак жа, як і ўсё з вашага боку! ❤️

Балазе, я часта бачуся з абаронцам, і атрымліваецца быць у курсе ўсяго, не “анлайн”, але ўсё ж! 

Пра побыт напісаць няпроста, з улікам цэнзуры… І я не пра маты… Паспрабую. Я раней любіла кемпінгі ў лесе з намётамі. Калі спіш як дзікі ў трохслаёвым адзенні і ў спальніку, але на прыродзе, і за гэты кайф я б цяпер шмат што аддала!... А стоп… У мяне няма нічога :) Увогуле, досвед паходаў мне прыдаўся. Прыкладам, уначы сплю пад коўдрай, заправіўшы канцы і краі пад матрас — стварыўшы “кокан” ці гэткі эфект спальнага мяшка для захавання цяпла і ўтойвання з галавой ад лямпы, што вочы рэжа святлом, і ад скразняку. Галоўнае гэта не прытуляцца да сцен ледзяных — а-ля цясніна ў гарах, у маленькім памяшканні душна, а ўначы незнарок да скалы прытуліўся спінай, і вуаля — я трэці тыдзень з кашлем, але гэта нічога, амаль вылечыла ўжо, сама вінавата :) Тут вельмі нудзішся па абшары, калі позірк можна накіраваць у далечыню… Не кажучы ўжо пра прыгажосць, зеляніну, заходы і г. д., што бачыш на волі, але тады гэта было звычайнасцю…

У гэтым і складаецца прынцып “абмежавання”, далёкасць позірку — тры метры. Балазе, мне яшчэ пашанцавала, камера на светлым боку, і дзённае святло прабіваецца праз жалезныя жалюзі “вейчыкi”. А часам бачна сонца прамяні — яны праз палоскі жалюзей ствараюць сонечнымі промнямі на сцяне як палосы гітарных струн, іх вельмі пацешна можна перабіраць пальцамі — эфект быццам цені граюць на струнах :) Ачмурэнна! Яшчэ па-вар'яцку бракуе соцыуму і камунікацыі з людзьмі. Большасць тут жудасна “пустыя”, пагутарыць няма пра што, і гэта тое асноўнае, што з глузду мяне зводзіць. Бо я мела зносіны з людзьмі цікавымі, ад якіх можна нешта ўзяць у плане інтэлекту, развіваць свой далягляд, пэўна што, таму кожны прыход абаронцы — для мяне як глыток паветра і магчымасць хаця б гадзіну пагутарыць з Чалавекам напоўненым! Чалавекам жудасна цікавым, як мне тут здаецца, кожны чалавек з волі — ужо скарбніца жывых думак, і для мяне хоць крышачку камунікавання дапамагае пачувацца чалавекам! Апеляшку — так, пішу, найхутчэй, будзе новае судаводства. 

Чытала раней Моэма, Муракамі і інш.

сур'ёзную літаратуру, потым класіку, зараз жа я прашу ў бібліятэцы тлумачальны і арфаграфічны слоўнікі :) Мозг чысціцца, і ўжо не помніш ні словаў любых песень, ні вершаў, ні нават прозвішчаў любімых актораў тэатра… 

Ну, а на бел.мове — не, я не чытаю, няма чаго, хоць ідэальна валодаю — люблю слухаць і размаўляць. Але не пісаць… Тут я сустракала дзяўчынак, якія недарэчна спрабуюць казаць памiж сабой па бел., але атрымліваецца вельмі чапурыста і рускавымаўляльна, а цоканне і соканне стварае адчуванне пафасу. Карацей, рэжа слых. Спадзяюся, гэтыя дзяўчынкі — дарэчы, неверагодна цікавыя, з развітым мысленнем — усё ж па апеляцыі пойдуць дахаты і, вядома, выправяць вымаўленне і папоўняць слоўнікавы запас. 

Ваша пытанне пра радыё — вой, лепш бы яго не было. І на гэтым моманце прынеслі пасылку ад Чкалаўскіх, хе-хе, пацешна! Васковыя крэйды 24 шт вынялі на склад. Расхвалявала, імі вельмі класна размалёўваць, атрымліваецца глянцавая паверхня :) Па ежы, ну мясцовае меню я не ўжываю ад слова “зусім”… Сілкуюся перадачамі бацькоў.  Шматкі: рыс, аўсянка, грачаныя;  парашковае пюрэ;  арэхі;  сухафрукты.  Шаурма і бутэр (каўбаса, сыр, бастурма, памідоры, агуркі, зеляніна), з смачнасцяў больш за ўсё радуюць свежыя булачкі, асабліва "сочнікі" - начынка іх :) З 1 красавіка кожны аўторках і чацвяр раніцай даюць варанае яйка, раней была чацвераўская ранішняя  прасяная каша на малацэ, цяпер яна на вадзе з мукой - сытна, але я не ем, рысавая каша ў чацвер раніцай цяпер - ем.  Падсела на шакалад, каву і іншыя прысмакі.  Хоць раней я салодкае не ела наогул, зараз, мабыць, з-за адсутнасцi малочкі, бялку і інш., вітаміна D - арганізм замяняе салодкім.  Не, я не раздалася, усе мае 50 кг засталіся.  Толькі цела, вядома, страціла мышачную масу.  Займаюся спортам і йогай.  Шпацыр на свежым паветры - гэта тая ж цясніна ў гарах, але з адкрытым верхам.  І праз тое, што прасторы мала, дык і трэні у нас па чарзе: адзін дзень адна дзяўчынка прысядае, адціскаецца і г.д., другі дзень іншая.

Ну вось ... :( Атрымалася не весела, хоць на самай справе да ўсяго прызвычайваешся, я стаўлюся да гэтага з гумарам. І зусім не ўпадаю ў депрэсняк. Наадварот, гэта класны досвед! Развіць мысленне і слухаць свае думкі. Самой з сабой не сумна,  бывае нават цікавей тут быць сам-насам з сабой! А досвет такой адзіноты перыядычна практыкую :)

 На "дыетах" я больш не сяджу - з арганізма ў гэтым выпадку вымываецца кальцый, а вітаміны з таблетак дарэмна прымаць у адсутнасці сонейка - прыроднага вітаміна D.

 Яшчэ ў значна большым сэнсе разумею і практыкую "мастацтва гаварыць МЫ" - не проста казаць, але і рабіць ... зараз растлумачу.  Ёсць людзі (людзі-прастора), якія сабой займаюць усю прастору, што іншым вельмі нязручна ў тутэйшых умовах, 24/7 адны і тыя ж твары ў замкннутым памяшканні.  Важна ўмець быць незаўважным для іншых, каб не перашкаджаць, і, паколькі я вывучала сацыялогію ўплываў, псіхалогію, мне як самой паводзіць сябе, так і патлумачыць іншым гэта было лёгка , знаходзячыся ўжо цяпер з пісьменнымі людзьмі.  А вось было ў мяне адно невялікае падарожжа па пакоях тут, дык вось суседзі там не тое каб слухаць і з разуменнем ставіцца да іншых ... А як бы... Карацей, я пра такі гатунак людзей, якія сюды трапляюць наўмысна, як у гатэль :) Ну, яшчэ, можа, напішу пазней, калі гэты ліст вам, Алена, дойдзе.  Нумар з чырвонага канверта я перапісала на ўсялякі выпадак ...

 Буду вельмі рада ў лістах па адным малюнку размалёўкі з дыснэеўскіх герояў: Русалка, Рапунцэль, Папялушка, Мікі Маўс нейкія інш. :)

 Дзякуй за Крылы падтрымкі!

 Да хуткіх ...

Ваша Аня Вішняк ❤