Ihnat Sidorchyk

   

Ihnat Sidorchyk is a film director, actor and poet. He was detained on 10 August 2020 and initially charged with “organisation of mass riots'' for having called on friends to meet in central Minsk on 9 August (the day of the presidential election) via a Telegram chat. In February 2021, Ihnat was sentenced to three years of restricted freedom in an open penitentiary (so-called "khimiya"), finding him guilty of “group actions that grossly violate public order”. Ihnat was released to await an appeal hearing, but he was re-arrested in June 2021 to begin serving his sentence.

image-one

 

The following two letters, from September and November 2020, were specifically chosen for publication by Ihnat, as he says they are those most dear to him. He has requested that the letter’s addressee, who he refers to as “Seagull”, remain anonymous. 

It is not clear who Ihnat is referring to when he mentions “Seryozha” in his first letter, and what significance his birthday has. It is also unclear where the final quote of his letter is taken from. “Earth, Earth, I am Jupiter…” is likely a reference to the song, Moscow – Moon – Jupiter, by the Russian neo-retro group Salyut. Ihnat uses irony and metaphor in his letter, when refers to the prison as a “resort” filled with “unbridled fun”, and by saying that they will “turn the ropes into strings” when he and Seagull meet.

In his second letter, Ihnat refers to a story in chapter 54 of Alexander Solzhenitsyn’s In the First Circle, which is known as "The Smile of the Buddha.” The story is essentially about the Soviet Union’s ability to hide their human rights abuses from the West. Ihnat refers to having seen Levon Khalatrian, whose letter has previously been published here, in the khimiya. Yahor is Ihnat’s cousin, who died in a car accident more than a decade ago. Ihnat’s “first time in Žodzina” is a reference to when he was first detained and held in pre-trial detention.

  • eng
  • rus
  • bel

 

 

Letter one:

4 September 2020
To Seagull.

Mmm... how nice your letter smells. Hi.

The perennial 'scents' of damp, tobacco, men's not-so-fresh bodies and sewage have been ingrained in the walls here, but [your letter is] a breath of spacious and life-filled air. The windows here have "eyelashes" (solid bars) and I can only see thin lines of sky and fragments of the surrounding buildings. And that smell widens the slits a little, thank you. I often dream of you, we play pool, work together in some cultural centre, sketching and taking awesome pictures of some unimaginable tropics.

If it wasn't for the books, I'd go cuckoo. There's absolutely nothing to do here. I try to take mental images of some of the sketches and the details of my surroundings [in my dreams], but a real camera is sorely lacking. It's a different world. Sometimes I wake up and I don't immediately know where I am.

You could call it a place where time stands still. That’s the meaning of punishment. People are tortured by time. What happens subsequently turns into Groundhog Day and you feel like a boy forgotten in a park on a Ferris wheel. No people, no technicians, just the monotonous revolutions of your stall.

Sometimes the radio comes on. I have never enjoyed [the Russian pop singers] Polina Gagarina, [Dima] Bilan, [Valeriy] Meladze and the like so much... I hear scraps of news. Once a week they bring us the newspaper "Belarus Segodnya", a state-run publication set up by the presidential administration.

My lawyer tells me the gist of what’s happening, and the situation is not very comforting. The longer people go out on the streets in their thousands, the longer I and people like me will be stuck in this hole. I hope everything settles down and works out in the best possible way. I certainly hope so. 

The books in the local library don't have much colourful variety, mostly tabloid reads, passing detective stories and the like, with a few exceptions. I loved Dostoevsky's Dream of a Ridiculous Man. I find the story very relatable, very “mine”. Try [reading] it!

I was also thinking how suavely and - as if unintentionally - the Universe or chance had thrust me into this place on Seryozha's birthday. Three years later. Coincidence? Who knows.:)

Going for a walk here is like being a wild animal. It's basically the same "hut" (cell), just without a ceiling and bunk beds, [instead there’s] one bench.The size of the yard is about two by five meters. Overhead, the sky in the squares of the bobbinet netting. The figure of the prison guard flickers. Imagine a tiger in a cage at the zoo, pacing from wall to wall. It is the same here. So for two hours. Unbridled fun!

I want to talk to you about personal and private matters. To take the opportunity to put an end to unfinished business and turn the ropes into strings when we meet. Hopefully it will be sooner than five years from now. The resort here is obviously stunning, but I wish [I could get out] sooner. We'll have some wine, create a cosy atmosphere, put on our favourite music, and have a chat. I'm sure we will. I really believe it. Right? There are lots of stories, but they're all secret, I'll save them for better times.

Thank you for writing. Every letter is a breath of fresh air, which is sorely lacking here. Whether it's a story, an observation, a stream of consciousness or just a couple of lines, a few sentences, it all helps immensely.

- Earth, Earth, I am Jupiter...

"Be brave on the path of struggle, don't lose the penetrating experience of peace."

Warm greetings to all.

Breathing in your letter and sending a firm hug to you.

Always yours,

Ihnat.

Minsk, 2020.

 

Letter two:

14 November 2020

For about a week straight a cellmate read Solzhenitsyn aloud to us before going to bed. In the First Circle. It was unbelievable. Goosebumps. What a tremendous job this great man did. Alongside everything else, this book (or rather a specific chapter) has changed my worldview forever. It opened my eyes to the fact that the dark ghosts of the past are not as intangible and distant as they seem. History repeats itself with horrifying resemblance. It's so sad and hard, but understanding it is essential...

For example, a short passage from In the First Circle with the key words "Buddha's smile", or maybe that's what it's called. It’s quite short, but so powerful. How deeply the very essence of Stalin's approach is outlined there. All this doesn't occur, shouldn't occur to a normal person, but it happens, destroying dreams and hopes... but enough. History is important, but you have to concentrate on the journey without getting stuck in traffic. And believe, believe, believe. Turns out I can do that. This whole inferno has enabled me to rediscover this feeling [of belief], as well as other dormant reserves. Even though I thought they were gone for good. It's a little stream in the desert. 

You shouldn't talk [to me] about the news. I've got a major deficit in that regard. We only hear rumours, legends and myths from the state channels. I hope that all my friends and acquaintances are well and free. I caught a glimpse of Levon [Khalatrian] from OK16. It was unexpected and strange. Although... the degree of absurdity makes the impossible possible.

So, how are you? What are you working on now? What are you dreaming about? Are you in love? I'd love to hear from you.

Today it's been exactly 12 years since Yahor passed away, and I think about [him] all day long. About his playful, radiant and free view of the world. About his bright soul that has helped me so much to this day. That's something only someone who loves can remember.

You know, the first time in Žodzina I felt so lonely. I couldn't sleep, feeling sorry for myself and my fate, asking the only questions "Why?", "Why me?". I didn't know who to write to and I didn’t know their addresses. I missed the warmth and care more than ever, to the point of physical pain in my chest. I tried for a long time to overcome this bitterness and finally shut up the screaming child in me by putting down on paper a thought that became a consolation.

"A man always has a woman he loves - it's his soul." 

How difficult it is to forgive and love yourself, and how necessary it is. For each and every one of us. 

Thank you for your support. Take care of your wings, Seagull. And keep shining. 

Ihnat (14.11.20) 

 

 

первая буква

04.09.20 Чайке

Ммм… как приятно пахнет твоё письмо. Привет.

На фоне вечных, въевшихся в здешние стены «ароматов» сырости, табака, не особо свежих мужских тел и канализации, это как глоток воздуха просторной жизни.  

На окнах здесь «реснички» (сплошные решетки) и я вижу только тонкие линии неба и фрагменты окружающих зданий. 

А этот запах, такой твой, немного расширяет прорези к небу, спасибо.

Ты часто снишься, мы играем в бильярд, работаем вместе в каком-то культурном центре, снимаем зарисовки и делаем потрясные снимки в каких-то невообразимых тропиках.  

Если бы не книги, я бы поехал кукухой. Здесь абсолютно нечего делать. Я стараюсь фотографировать головой некоторые зарисовки, детали и окружающую действительность в целом, но настоящего фотика внушительно не хватает. Это другой мир. Иногда я просыпаюсь и не сразу понимаю, где я нахожусь.

Можно назвать это местом, где остановилось время. В этом-то и заключается смысл наказания. Людей пытают временем. Впоследствии происходящее превращается в день сурка и ты чувствуешь себя мальчишкой, забытым в парке на колесе обозрения. Ни людей, ни тех. персонала, только монотонные обороты твоей кабинки. 

Иногда включают радио. Никогда ещё так самозабвенно я не наслаждался Полиной Гагариной, Биланом, Меладзе и прочими…

Слышу обрывки новостей. Раз в неделю нам приносят газету «Беларусь Сегодня», это гос.издание учреждённое администрацией президента. Что-то в двух словах мне освещает адвокат и в сущности движуха не утешительная. Чем дальше и длительнее люди будут выходить тысячами на улицу, тем дольше я, и такие как я, будут торчать в этой дыре. Надеюсь всё уляжется и образуется наилучшим образом. Очень на это надеюсь.   

Книги в местной библиотеке не отличаются пёстрым разнообразием, в основном это бульварное чтиво, проходные детективчики и прочее в таком духе, с редкими исключениями. Мне понравился рассказ Достоевского «Сон смешного человека».

Он такой весь мой. Попробуй)

Ещё я думал, как обходительно и будто невзначай, Вселенная или случай запихнули меня сюда именно в день рождения Серёжи. Спустя три года. Совпадение? Кто знает.)

Прогулки тут больше похожи на выгул диких зверей. Такая же «хата» (камера), только без потолка и коек, одна скамейка. Размер дворика примерно два на пять метров. Над головой небо в квадратах сетки-рябицы. Мелькает фигура конвойного. Представь себе зоопарк и тигра в клетке, который мечется от стенки к стенке. Тут примерно так же. Так два часа))

Безудержное веселье!

Поговорить я хотел с тобой о нашем личном и сокровенном. Пользуясь случаем, закрыть кое-какие гештальты, превратить верёвки в нити, а значит при встрече. Надеюсь, она случится раньше, чем через пять лет. Курорт тут, разумеется, ошеломительный, но хотелось бы пораньше.) Возьмём вино, состряпаем уютную атмосферу, включим любимую музыку и будем разговаривать. Наверняка так и будет. Верю и знаю. Правда ведь?)

Есть много историй, но все они секретные, я приберегу их до лучших времён.

Спасибо, что пишешь. Каждое письмо это глоток свежего воздуха, которого тут так не хватает. Не важно - история это, наблюдения, поток сознания или просто пара строк, несколько предложений, всё это необычайно помогает быть и держаться. 

С теплом и благодарностью вспоминаю наше светлое, тихое, тонкое и всегда улыбаюсь…

- Земля, Земля, я Юпитер…

«Будь храбр на тропе борьбы, не потеряй проникновенный опыт мира».

Всем тёплый привет.

Дышу письмом и обнимаю тебя. Крепко. 

Всегда твой, Игнат.  

Минск, 2020.

 

второе письмо

Примерно неделю подряд сокамерник читал нам вслух перед сном Солженицына. «В круге первом». Это что-то невероятное. До мурашек. Какую-же колоссальную работу проделал этот великий человек. Внахлест всему происходящему эта книга, а точнее её конкретные главы, изменили моё мировоззрение навсегда. Открыли глаза на тёмных призраков прошлого, которые не так бесплотны и далеки, как кажется. Истории повторяются в ужасающем подобии. Это так печально и тяжело, но понимать это необходимо… 

К примеру, небольшой отрывок из «В круге первом» с ключевыми словами «улыбка Будды», а может он так и называется. Совсем небольшой, но насколько мощный. 

Как глубоко там обрисована самая суть Сталинского подхода. Всё это не укладывается, не должно укладываться в нормальной голове, но происходит, истребляя мечты и надежды…Но хватит. История важна, но нужно концентрироваться на самом процессе пути, не застревая в пробках. И верить, верить, верить. Оказывается, я это умею. Весь этот адский замес заново открыл во мне это чувство, как и другие спящие резервы. Хоть я и думал, что они ушли безвозвратно. Такой вот ручеёк в пустыне.

Зря ты так про новости. У меня тут крупный дефицит в этом плане. Слышим только слухи, легенды и мифы государственных каналов. Надеюсь, что все друзья и знакомые в добром здравии и на свободе. Видел тут мельком Левона из Ок16. Было неожиданно и странно. Хотя…степень абсурда делает невозможное возможным. 

Как ты? Над чем сейчас работаешь? О чём мечтаешь? Любишь ли? Буду рад, если расскажешь. 

Сегодня прошло ровно 12 лет, как не стало Егора, и я весь день думаю о брате. О его игривом, лучезарном и свободном взгляде на мир. О его светлой душе, которая так помогает мне по сей день. 

Так помнить может только тот, кто любит. 

Знаешь, первое время на Жодино мне было так одиноко. Я не мог уснуть, жалея себя и свою судьбу, задавая единственные вопросы «За что?», «Почему я?».  

Я не знал адресов и не знал, кому написать. Мне, как никогда, не хватало хоть капли тепла и заботы, до физической боли в груди. Я долго пытался побороть эту горечь и в итоге заткнул этого истошно вопящего ребёнка в себе, записав на бумагу одну мысль, которая стала мне утешением. 

«У мужчины всегда есть любимая женщина - это его душа».  

Как сложно простить и полюбить себя, и как это необходимо. Каждому из нас.  

Спасибо тебе за поддержку. 

Береги свои крылья, чайка. 

И продолжай светить. 

Игнат (14.11.20)

 

 

першы ліст

04.09.20 Чайцы

Ммм… як прыемна пахне твой ліст. Вітаю. 

На фоне вечных, якія ўеліся ў тутэйшыя сцены «водараў» волкасці, тытуню, не асабліва свежых мужчынскіх целаў і каналізацыі, гэта як глыток паветра прасторнага жыцця.

На вокнах тут «вейчыкі» (суцэльныя рашоткі) і я бачу толькі тонкія лініі неба і фрагменты атачальных будынкаў.

А гэты запах, такі твой, крыху пашырае прарэзы да неба, дзякуй.

Ты часта снішся, мы гуляем у більярд, працуем разам у нейкім культурным цэнтры, здымаем замалёўкі і робім цудоўныя здымкі ў нейкіх няўяўных тропіках.

Калі б не кнігі, я б паехаў дахам. Тут абсалютна няма чаго рабіць. Я імкнуся фатаграфаваць галавой некаторыя замалёўкі, дэталі і атачальную рэчаіснасць у цэлым, але сапраўднага здымача значна бракуе. Гэта іншы свет. Часам я прачынаюся і не адразу разумею, дзе я знаходжуся.

Можна назваць гэта месцам, дзе спыніўся час. Вось у гэтым і складаецца сэнс кары. Людзей катуюць часам.  Пасля тое, што адбываецца, ператвараецца ў дзень сурка і ты пачуваешся хлапчуком, забытым ў парку на коле агляду. Ні людзей, ні тэх. персаналу, толькі манатонныя абароты тваёй кабінкі.

Часам уключаюць радыё. Ніколі яшчэ так самазабыўна я не цешыўся Палінай Гагарынай, Біланам, Меладзэ і іншымі…

Чую ўрыўкі навін. Раз на тыдзень нам прыносяць газету «Беларусь Сегодня», гэта дзярж.выданне заснаванае адміністрацыяй прэзідэнта. Нешта ў двух словах мне асвятляе адвакат і ў рэчаіснасці варушняк не суцешны. Чым далей і больш працягла людзі будуць выходзіць тысячамі на вуліцу, тым даўжэй я, і такія як я, будуць тырчаць у гэтай дзірцы. Спадзяюся ўсё ўляжацца і ўтворыцца як мага лепш. Вельмі на гэта спадзяюся.

Кнігі ў мясцовай бібліятэцы не адрозніваюцца пярэстай разнастайнасцю, галоўным чынам гэта бульварная чытанка, прахадныя дэтэктыўчыкі і іншае ў такім стылi, з рэдкімі выняткамі. Мне спадабаўся аповед Дастаеўскага «Сон смешнага чалавека».

Ён такі ўвесь мой. Паспрабуй)

Яшчэ я думаў, як абыходліва і быццам няўзнак, Сусвет ці выпадак запхнулі мяне сюды менавіта ў дзень народзінаў Сярожы. Праз тры гады. Супадзенне? Хто ведае.)

Шпацыры тут больш падобныя на выпас дзікіх звяроў. Такая ж «хата» (камера), толькі без столі і ложкаў, адна лаўка. Памер панадворка прыкладна два на пяць метраў. Над галавой неба ў квадратах сеткі-рабіцы. Мільгае фігура канвойнага. Уяві сабе заапарк і тыгра ў клетцы, які кідаецца ад сценкі да сценкі. Тут прыкладна гэтак жа. Так дзве гадзіны))

Нястрымная весялосць!

Пагаварыць я хацеў з табой пра наша асабістае і патаемнае. Карыстаючыся выпадкам, зачыніць сякія-такія гештальты, ператварыць вяроўкі ў ніткі, а значыць пры сустрэчы. Спадзяюся, яна адбудзецца раней, чым праз пяць гадоў. Курорт тут, вядома, агаламшальны, але хацелася б раней.) Возьмем віно, згатуем утульную атмасферу, уключым любімую музыку і будзем гаварыць. Пэўна гэтак і будзе. Веру і ведаю. Сапраўды?)

Ёсць шмат гісторый, але ўсе яны сакрэтныя, я зберагу іх да лепшых часоў.

Дзякуй, што пішаш. Кожны ліст гэта глытак свежага паветра, якога тут так бракуе. Не важна - гісторыя гэта, назіранні, струмень свядомасці ці проста колькі радкоў, некалькі прапаноў, усё гэта незвычайна дапамагае быць і трымацца.

З цяплом і падзякай узгадваю наша светлае, ціхае, тонкае і заўсёды ўсміхаюся…

- Зямля, Зямля, я Юпітар…

 «Будзь адважны на сцежцы змагання, не страць пранікнёнага досведу свету».

Усім цёплыя вітанкі.

Дыхаю лістом і абдымаю цябе. Моцна.

Заўсёды твой, Ігнат.

Мінск, 2020.

 

другі ліст

Прыкладна тыдзень запар сукамернік чытаў нам уголас перад сном Салжаніцына. «У коле першым». Гэта нешта неверагоднае. Да мурашак. Якую жа каласальную працу зрабіў гэты выбітны чалавек. У дадатак да ўсяго,  што адбываецца, гэта кніга, а дакладней яе пэўныя часткі, змянілі мой светапогляд назаўжды. Расплюшчылі вочы на цёмных зданяў мінулага, якія не такія бесцялесныя і далёкія, як здаецца. Гісторыі паўтараюцца ў жахлівым падабенстве. Гэта так сумна і цяжка, але разумець гэта трэба…

Прыкладам, невялікі ўрывак з «У коле першым» з ключавымі словамі «усмешка Буды», а можа ён гэтак і называецца. Зусім невялікі, але наколькі магутны.

Як глыбока там абмалявана самая сутнасць Сталінскага падыходу. Усё гэта не ўкладаецца, не павінна ўкладацца ў нармальнай галаве, але адбываецца, вынішчаючы мары і надзеі… Але хопіць. Гісторыя важная, але трэба канцэнтравацца на самім працэсе шляху, не застраваючы ў корках. І верыць, верыць, верыць. Атрымліваецца, я гэта ўмею. Увесь гэты пякельны замес наноў адкрыў ува мне гэта пачуццё, як і іншыя сонныя рэзервы. Хоць я і думаў, што яны пайшлі беззваротна. Такі вось ручаёк у пустыні.

Дарма ты так пра навіны. У мяне тут буйны дэфіцыт у гэтым плане. Чуем толькі чуткі, легенды і міфы дзяржаўных каналаў. Спадзяюся, што ўсе сябры і знаёмыя ў добрым здароўі і на волі. Бачыў тут мімаходам Лявона з Ок16. Было нечакана і дзіўна. Хоць…ступень абсурду робіць немагчымае магчымым.

Як ты? Над чым цяпер працуеш? Пра што марыш? Ці кахаеш? Буду рады, калі распавядзеш.

Сёння прайшло роўна 12 гадоў, як не стала Ягора, і я ўвесь дзень думаю пра брата. Пра яго гуллівы, прамяністы і вольны погляд на свет. Пра яго светлую душу, якая так дапамагае мне дасёння.

Так помніць можа толькі той, хто любіць.

Ведаеш, першыя часы на Жодзіна мне было так самотна. Я не мог заснуць, шкадуючы сябе і свой лёс, задаючы адзіныя пытанні «За што?», «Чаму я?».

Я не ведаў адрасоў і не ведаў, каму напісаць. Мне, як ніколі, бракавала хоць кроплі цяпла і клопату, да фізічнага болю ў грудзі. Я доўга спрабаваў перамагчы гэту гаркату і ў выніку затыкнуў гэта нема лемантуючае дзіцё ў сабе, запісаўшы на паперу адну думку, якая стала мне суцяшэннем.

«У мужчыны заўсёды ёсць каханая жанчына - гэта яго душа».

Як складана прабачыць і палюбіць сябе, і як гэта патрэбна. Кожнаму з нас.

Дзякуй табе за падтрымку.

Беражы свае крылы, чайка.

І працягвай свяціць.

Ігнат (14.11.20)