Levon Khalatrian

 

Levon Khalatrian had been a bar manager and a volunteer with Viktar Babaryka’s campaign in the lead up to the presidential election on the 9 August 2020. He was detained two days after the election, on 11 August 2020, and was reported to have been badly beaten at the time. He remained in pre-trial detention for 6 months.

In February 2021, the 35-year-old was sentenced to two years of restricted freedom, known as “khymiya”, for “breaching public order” on election night by shouting slogans, obstructing traffic, and clapping his hands. He was released after the trial to await an appeal hearing. His sentence was confirmed in April and Levon began serving it in June 2021.

image-1

 

“Khimiya” is a colloquial term for a sentence in an open penal colony. The term, which means “chemistry” in Russian, originated in the Soviet Union when inmates were sent to work in hazardous industries, including in chemical plants. Nowadays, inmates are required to work in low-skilled jobs and live under surveillance on premises similar to army barracks.

In his letter to his friend Inna, Levon describes how he must engage in forced labour as a cattle farmer. He also refers to khimiya as a “sophisticated pioneer camp” in reference to the children’s holiday camps that existed during the Soviet Union.  

In his letter, Levon uses allegory to speak about Belarus’ recent history. When he talks about his past life as being like a “childhood”, he is referring to Belarus as having been reborn in the lead-up to and immediately after the August 2020 elections. Now Belarus is going through a difficult adolescence, but her “youth” will be “fun!”, he says. It is not clear what he means when he says that it is a “useful enough institution.”

Finally, he describes how he recently went to Kamenets (also Kamyenyets), a town north of teh city of Brest, near the border with Poland. He signs off with "Sushki". the name of the place where he is being detained.

 

  • eng
  • rus
  • bel

 

 

20.08.2021

Dear Inna, hello!

We haven't seen each other for over a year, and it's not known when we'll see each other again. I try not to imagine the moment that we will meet or the moment that I will leave this place. It's easier to live in the present. Our encounter / my release will be sweeter that way.

I perceive people visiting me here in roughly the same way. My parents came to visit recently. I was happy to see them, but then I have to get used to the khimiya' environment again. I have the persistent feeling that emotionally it is easier to close my eyes, to hold my breath and to dive into shit without surfacing :)

I often think about my past life and question what is happening, but every time I come to the same conclusion – that it is irreversible, necessary, and that change is inevitable. My past life is like a childhood. Bright, carefree. And now adolescence. The youth we will have =) will be fun!

I also think that the people inside the country should decide their future, and others should not interfere. But people can help each other in difficult situations so why can't countries help each other? For example, to get away from an abuser =)

Anyway, enough with the allegories. Let me tell you about how I am. I am working as a cattle farmer on a farm that raises bulls. It's a physically demanding job for me, but I get by. And I'm beginning to get used to it. My fingers just don't want to bend in the morning. I'm a bit worried about my joints, which are the most stressed.

But all in all I like my job, it's an opportunity to understand how people live in the villages. It's also an opportunity to interact with animals. My favourite friend is the horse Gavrusha, I love to cuddle his big head. I try not to get close to the bulls, because they will all go to the meat plant, where their lives are cut short :(

For me, khimiya' is a sophisticated pioneer camp with elements of a prison, the army and of a slave system. Although for those who, for example, refuse to pay alimony or repay their debts, it's a useful enough institution. And with the collapse of the legal system, khimiya becomes absurd and arbitrary.

I went to Kamenets the other day for a medical examination. Well, I mean I was driven by an officer. On the way back we took a regular bus. I sat separately and put my headphones in, and my happiness was boundless. How wonderful it is to just go, to be on the road.

I also want to say thank you so much for everything you do, for your attitude towards me. I really appreciate that we are in touch. And I give you a big hug. Please give my regards to all the guys and to the world, which has already reached the understanding that a human being can only live in a free country. And that anything else is unacceptable!

Peace! Love! Justice!

Your friend, Levon
20.08.2021
д. Sushki

 

 

 

20.08.2021

Дорогая Инна, привет!

Не виделись мы уже больше года и неизвестно, когда увидимся. И я стараюсь не представлять момент встречи, как и момент выхода отсюда. Так проще проживается текущая обстановка. И так слаще будет момент встречи/освобождения. 

Примерно таким же образом я воспринимаю и посещение меня тут. Вот недавно приезжали родители. Я был рад их видеть, но потом мне снова нужно привыкать к «химической» среде. Есть стойкое ощущение, что эмоционально проще зажмурить глаза, задержать дыхание и нырнуть в дерьмо, не всплывая наружу :)

Часто думаю о прошлой жизни, сомневаюсь в оценке происходящего, но каждый раз прихожу к одному и тому же выводу - необратимости, необходимости и неизбежности изменений. А прошлая жизнь - она как детство. Яркая, беззаботная. А теперь отрочество, юность у нас будет =) будет весело!

Ещё я думаю о том, что люди внутри страны должны решать своё будущее, а остальные не должны вмешиваться. Но ведь люди помогают друг другу в сложных ситуациях. Так почему страны не могут друг другу помогать. Например, уйти от абьюзера =)

 Ну да ладно, хватит аллегорий. Расскажу о себе. Я работаю животноводом на ферме, где растят быков. Работа эта для меня физически трудная, но я справляюсь. И уже начинаю привыкать. Только пальцы по утрам не хотят гнуться. Немного переживаю из-за суставов, на которые больше всего приходится нагрузки. 

А в целом мне работа нравится, это возможность понять, как живут люди в деревнях. А ещё возможность пообщаться с животными. Мой любимый друг - конь Гаврюша, я люблю обнимать его большую голову. С быками я стараюсь не сближаться, ведь все они уедут в мясокомбинат, где их жизненный путь прервётся :(

Для меня химия - это изощренный пионерский лагерь с элементами тюрьмы, армии и рабовладельческого строя. Хотя для тех, кто, например, не платит алименты или не возвращает деньги, это достаточно полезный институт. А в условиях краха правовой системы химия превращается в абсурд и произвол.

Я как-то ездил в Каменец недавно на медкомиссию. Ну как ездил - меня возил офицер. Назад мы ехали обычным рейсовым автобусом. Я сел отдельно и вставил наушники, и счастью моему не было предела. Как прекрасно просто ехать, быть в дороге.

Я ещё хочу сказать тебе большое спасибо за всё, что ты делаешь, за твоё отношение ко мне. Я очень ценю нашу связь. И крепко тебя обнимаю. Передай, пожалуйста, привет всем ребятам и всему миру, который уже достиг понимания того, что человек может жить только в свободной стране. И что иное - неприемлемо!

Мир! Любовь! Справедливость!

Твой друг, Левон
20.08.2021
д. Сушки

 


 

 

 

 

 

20.08.2021

Дарагая Іна, вітаю!

Не бачыліся мы ўжо больш за год і невядома, калі ўбачымся. І я імкнуся не ўяўляць момант сустрэчы, як і момант выхада адсюль. Так прасцей перажываецца бягучае становішча. І так саладзей будзе момант сустрэчы/вызвалення.

Прыкладна такім жа чынам я ўспрымаю і наведанне мяне тут. Вось нядаўна прыязджалі бацькі. Я быў рады іх пабачыць, але потым мне зноў трэба прызвычайвацца да «хімічнага» асяроддзя. Ёсць устойлівае адчуванне, што эмацыйна прасцей заплюшчыць вочы, затрымаць дыханне і нырнуць у лайно, не ўсплываючы вонкі :)

Часта думаю пра мінулае жыццё, сумняюся ў ацэнцы таго, што адбываецца, але штораз прыходжу да адной і той жа высновы - незваротнасці, неабходнасці і непазбежнасці змен. А мінулае жыццё - яно як дзяцінства. Яскравае, бесклапотнае. А зараз падрастковы ўзрост, юнацтва ў нас будзе =) будзе весела!

Яшчэ я думаю пра тое, што людзі ў краіне павінны вырашаць сваю будучыню, а іншыя не павінны ўмешвацца. Але ж людзі дапамагаюць адно аднаму ў складаных сітуацыях. Дык чаму краіны не могуць адно аднаму дапамагаць. Прыкладам, сысці ад абьюзера =)

Ну ды добра, хопіць алегорый. Раскажу пра сябе. Я працую жывёлагадоўцам на ферме, дзе гадуюць быкоў. Праца гэта для мяне фізічна цяжкая, але я спраўляюся. І ўжо пачынаю прызвычайвацца. Толькі пальцы раніцай не хочуць хіліцца. Трохі перажываю з-за суставаў, на якія больш за ўсё даводзіцца нагрузкі. 

Для мяне хімія - гэта ўдасканалены піянерскі лагер з элементамі турмы, войска і рабаўласніцкага шыхта. Хоць для тых, хто, прыкладам, не плаціць аліментаў ці не вяртае грошы, гэта досыць карысны інстытут. А ва ўмовах краху праўнай сістэмы хімія ператвараецца ў абсурд і самасуд. 

Я неяк ездзіў у Камянец нядаўна на медкамісію. Ну як ездзіў - мяне вазіў афіцэр. Назад мы ехалі звычайным рэйсавым аўтобусам. Я сеў асобна і ўставіў слухаўкі, і шчасцю майму не было мяжы. Як выдатна проста ехаць, быць у дарозе.

Я яшчэ хачу сказаць табе вялікі дзякуй за ўсё, што ты робіш, за тваё стаўленне да мяне. Я вельмі шаную нашу сувязь. І моцна цябе абдымаю. Перадай, калі ласка, прывітанне ўсім нашым і ўсяму свету, які ўжо дасягнуў разумення таго, што чалавек можа жыць толькі ў вольнай краіне. І што іншае - непрымальна!

Свет! Любоў! Справядлівасць!

Твой сябар, Лявон 
20.08.2021
в. Сушкі