Marfa Rabkova

 

Marfa Rabkova is a human rights defender and a coordination of the volunteer service at the Human Rights Centre ViasnaShe took part in the campaign "Human Rights Defenders for Free Elections", which saw over 1,500 observers register for election monitoring during the 2020 presidential election.

The campaign sought to evaluate the elections according to international standards of free and democratic elections and to inform the Belarusian public and international community accordingly. As the numbers of detainees grew from August 2020 onwards, Marfa personally took the time to bring dozens of food parcels to political prisoners.

image-bg-style-placeholder-one

 

On 17 September 2020, she was detained, becoming a political prisoner herself. In july 2021, it was reported that she fainted in jail. The poor prison conditions, including the lack of drinkable water, food, fresh air, and hygiene products were said to have contributed to her weakness.

Below are extracts from her letter to her husband, Vadim, from 17 August 2021. In the letter she says she has been reading the works of Ivan Turgenev, a 19th century Russian novelist.

  • eng
  • rus
  • bel

 

 

19 August 2021

Today is exactly 11 months since my imprisonment. Time is flying. Hope it's the same for you. I've never been so ruthless with time. I don't appreciate it at all, and what's to appreciate. A day has passed - and thank God for that. In terms of my daily life, everything's quiet as before, nothing much is happening. I read Turgenev, as I wrote before, I'm reading it very slowly. Basically, I am in no hurry. At the same time I read newspapers and magazines, and watch a bit of telly. Especially the reports from Afghanistan, terrible things are happening there. I feel so sorry for the poor people. 

[…]
A lot of joy and happiness. That's all I'm longing for. At the moment, my life is all black. It seemed, that was it, I've reached the bottom. But I was wrong, it wasn't the bottom. I don't think that life can still surprise me with another disaster, because how can it be worse. But my head tells me that it can get even worse. And in this pitch darkness there is a single ray of light. This is you, my hope for a future life. After all, the bottom must end? Isn't it true, Vadim? Will it end someday? Sorry to ask you such questions. Please write to me with something uplifting. I really need it. 

 

 

19.8.21

Сегодня у меня ровно 11 месяцев заключения. Время быстро бежит. Надеюсь, что  у тебя тоже. Ещё никогда в жизни я не была так безжалостна к времени. Не ценю его совсем, да и за что ценить такое время. День прошёл - и слава Богу. По делу у меня такая же тишина, ничего не происходит. Читаю Тургенева, как уже писала тебе, медленно очень читаю.  Я, в принципе, никуда и не спешу. Параллельно читаю газеты/журналы, посматриваю телевизор. Особенно сводки событий из Афганистана, страшные вещи происходят. Бедные люди, очень их жаль.

.[…] много радости и счастья. Я очень этого хочу. В данный момент моя жизнь это сплошная чернота. Казалось, что вот уже всё, я достигла дна. Но я ошибалась, ещё было не всё, не дно. Не уверена, что жизнь ещё сможет меня удивить очередной бедой, ибо куда ещё хуже. Но головой понимаю, что может быть ещё хуже, чем сейчас. И среди этой кромешной тьмы есть только один просвет. Это ты, моя надежда на будущую жизнь. Ведь дно должно закончится? Ведь, правда, Вадим? Оно закончится когда-нибудь? Извини, что задаю тебе такие вопросы. Напиши мне, пожалуйста, что-нибудь хорошее. Мне это очень нужно.

 

 

19.8.21

Cёння ў мяне роўна 11 месяцаў зняволення. Час хутка бяжыць. Спадзяюся, што ў цябе таксама. Яшчэ ніколі ў жыцці я не была так бязлітасна да часу. Не шаную яго зусім, дый за што шанаваць такі час. Дзень прайшоў - і дзякуй Богу. Па справе ў мяне такая ж цішыня, нічога не адбываецца. Чытаю Тургенева, як ужо пісала табе, павольна вельмі чытаю. Я, у прынцыпе, нікуды і не спяшаюся. Паралельна чытаю газеты/часопісы, праглядаю тэлевізар. Асабліва зводкі падзей з Афганістана, страшныя рэчы адбываюцца. Бедныя людзі, вельмі іх шкада.

[...] шмат радасці і шчасця. Я вельмі гэтага хачу. У дадзены момант маё жыццё гэта суцэльная чарнота. Здавалася, што вось ужо ўсё, я дасягнула дна. Але я памылялася, яшчэ было не ўсё, не дно. Не ўпэўнена, што жыццё яшчэ зможа мяне здзівіць чарговай бядой, бо куды яшчэ горш. Але галавой разумею, што можа быць яшчэ горш, чым цяпер. І сярод гэтай апраметнай цемры ёсць толькі адзін прасвет. Гэта ты, мая надзея на будучае жыццё. Бо дно павінна скончыцца? Сапраўды, Вадзім? Яно некалі скончыцца? Прабач, што задаю табе такія пытанні. Напішы мне, калі ласка, што добрае. Мне гэта вельмі патрэбна.