Volha Takarchuk

 

Volha Takarchuk runs a political vlog with almost 37,000 subscribers. She was detained several times after the August 2020 election, but on the morning of 19 May her apartment was searched, some of her belongings were seized, and she was detained. She has remained in prison since then.

Image-bg-style-placeholder-one

 

When Volha’s parents tried to deliver a food package to her on 8 June, they were told that she had been placed in solitary confinement for allegedly violating the “rules of procedure”. They were not told what the alleged violation was. In her letter below, Volha refers to the effects that her “lockup” had on her.

Volha’s reference to having received a “parrot - dracula and BMW” are understood to be a response to the contents of Elena’s letter. She also refers to her two young children, who she says she cannot bear without. By now, she has already missed both of their birthdays.

The song Volha mentions is Lolita's I Will Send It To.

One line in the letter regarding Volha’s children was cut in the screenshot of the original due to safety concerns.

 

  • eng
  • rus
  • bel

 

Letter from Olga Tokarchuk

  

Elena, hello. I received your parrot - Dracula and the BMW :)

Thank you, it was very interesting to read all that. At least it distracted me a little from my bad thoughts.  

I’m doing so-so. I’ve been transferred to another cell, the same one I was in the first days I spent here! The girls here are much nicer than in my previous cell, so it’s easier to be here. There are a lot of people here older than myself, so they help me out and look out for me. But somehow it doesn’t really help. The days pass and nothing changes. At least, the lack of news makes it feel that way. My lawyer said again that if they don’t extend the investigation, (and God forbid they don’t), then the trial will only happen, at the earliest, in mid-August, what with all this rigmarole. Which means I won’t be able to make it to the kids' birthdays. Matvei will be 8 on August 5th, and A will be 4. That’s what I’m …. Going through... I just keep crying and crying. No sedatives help.  

Other than that, things are improving here. During the heatwave, I was pretty ill. And the consequences of incarceration were taking their toll. My blood pressure skyrocketed, my head was aching, and I was constantly dizzy. I was so weak that I couldn’t stand. I had a terrible earache another day. Now I’m doing better. I was prescribed pills for the blood pressure, and they put absorbent cotton wool with alcohol in my ear. :) Overall, I’ll live.  

I’m constantly praying that they let me go home from the trial. I can’t bear to be without my children anymore. I’m at the end of my tether. I read all the time to distract myself. And wait for night to come, so I can go to bed. Before I fall asleep I think of Lolita’s song: “One more agonising day will come and go, I’ll want to live...”  

I keep waiting for the day when I want to live again. You wrote that I need to smile. I know that, but it’s just so hard here. Everything has become meaningless without the children, life is miserable, and there is nothing positive at all!!! So even with joy and a smile, I’m still having a dreadful time. There’s no clear mirror here (probably a good thing), but what I can see in the one we’ve got scares me. My eyes are grey, lifeless, completely empty. My skin is grey, and the bags under my eyes almost reach my chin!  

I’d terrify you :) But, unfortunately, that’s just the way things are. Write to me. And thanks for all your support!  

Hugs, Olya, 5.07.21 <3

  

Письмо от Ольги Токарчук


Елена, здравствуйте. Получила вашего попугая — дракулу и BMW:) Спасибо, очень интересно всё это читать. Хоть немного отвлеклась от плохих мыслей.

У меня всё более-менее. Меня перевели в другую камеру, в которой я была в первые дни, как сюда заехала! Тут девочки гораздо лучше, чем в прошлой, поэтому и сидеть легче. Тут много людей старше меня, поэтому они помогают, заботятся. Но как-то это всё равно не радует.  Дни идут, а ничего не меняется.  По крайней мере из-за отсутствия новостей складывается такое ощущение. Ещё мой адвокат сказал, что если не продлят следствие (дай Бог, чтоб не продлили), то всё равно со всеми канителями суд будет не раньше середины августа. А это значит, что я не попадаю на ДР детей: у Матвея 5 августа 8 лет, а у А[...] 4 года. Вот это мне [...] пережить. [...] Всё плачу и плачу. Никакие успокоительные не помогают.
 В остальном всё налаживается тут. Пока была жара, со здоровьем было совсем плохо. Ещё и последствия карцера сказывались: давление скакало, голова болела и кружилась, слабость такая была, что не встать. Ещё один день ухо жутко болело. Сейчас уже лучше. Прописали таблетки от давления, успокоительные, вату со спиртом в ухо сунули:) В общем, жить буду.
Всё время молюсь, чтобы с суда домой отпустили. Я без детей больше не вынесу. И так держусь из последних сил. Читаю всё время, чтобы отвлечься от дурных мыслей. И жду ночи, чтоб лечь спать. Перед сном всё вспоминается песня Лолиты: «Ещё один мучительный день пройдет и закончится, жить захочется...»
Всё жду, когда опять жить захочется. Вы писали, что надо улыбаться. Я это знаю, но тут это так сложно. Тут всё стало бессмысленно без детей, жизнь не радует, позитива нет вообще!!! Поэтому с радостью и улыбкой у меня пока что туго. Тут нет нормального зеркала (что может и хорошо), но то, что я вижу в том зеркале, что есть, меня пугает. Глаза серые, безжизненные, потухли совсем. Сама тоже серая, а синяки под глазами до бороды!
Совсем вас напугала:) Но, к сожалению, как-то так!
Пишите мне! И спасибо за поддержку!
Обнимаю, Оля.
5.07.21.

 

Ліст ад Вольгі Такарчук

Алена, добры дзень. Атрымала вашага чыюка-дракулу і BMW:) Дзякуй, вельмі цікава ўсё гэта чытаць. Хоць трохі адцягнулася ад дрэнных думак.

У мяне ўсё больш-менш. Мяне перавялі ў іншую камеру, у якой я была ў першыя дні, як сюды заехала! Тут дзяўчынкі значна лепш, чым у мінулай, таму і сядзець лягчэй. Тут шмат людзей старэйшых за мяне, таму яны дапамагаюць, клапоцяцца. Але неяк гэта ўсё адно не цешыць. Дні ідуць, а нічога не змяняецца. Прынамсі з-за адсутнасці навін складаецца такое адчуванне. Яшчэ мой адвакат сказаў, што калі не падоўжаць следства (дай Бог, каб не падоўжылі), то ўсё адно з усімі каніцелямі суд будзе не раней за сярэдзіну жніўня. А гэта значыць, што я не трапляю на ДР дзяцей: у Мацвея 5 жніўня 8 гадоў, а ў А[...] 4 гады. Вось гэта мне [...] перажыць. [...] Усё плачу і плачу. Ніякія заспакойвальныя не дапамагаюць.

У іншым усё наладжваецца тут. Пакуль была спякота, са здароўем было зусім дрэнна. Яшчэ і наступствы карцара адбіваліся: ціск скакаў, галава балела і круцілася, слабасць такая была, што не ўстаць. Яшчэ адзін дзень вуха жудасна балела. Цяпер ужо лепш. Прапісалі таблеткі ад ціску, заспакойлівыя, вату са спіртам у вуха сунулі:) Увогуле, жыць буду.

Увесь час малюся, каб з суда дахаты адпусцілі. Я без дзяцей больш не вынесу. І так трымаюся з апошніх сіл. Чытаю ўвесь час, каб адцягнуцца ад благіх думак. І чакаю ночы, каб легчы спаць. Перад сном усё ўспамінаецца песня Лаліты: «Яшчэ адзін пакутлівы дзень пройдзе і скончыцца, жыць захочацца...»

Усё чакаю, калі зноў жыць захочацца. Вы пісалі, што трэба ўсміхацца. Я гэта ведаю, але тут гэта так складана. Тут усё стала бессэнсоўна без дзяцей, жыццё не цешыць, пазітыва няма зусім!!! Таму з радасцю і ўсмешкай у мяне пакуль што туга. Тут няма нармальнага люстэрка (што можа і добра), але тое, што я бачу ў тым люстэрку, што ёсць, мяне палохае. Вочы шэрыя, знежывелыя, патухлі зусім. Сама таксама шэрая, а сінякі пад вачамі да барады!

Зусім вас напалохала:) Але, на жаль, неяк так!

Пішыце мне! І дзякуй за падтрымку!...

Абдымаю. Оля

5.07.21 <3